سال انتشار: ۱۳۸۶

محل انتشار: دهمین کنگره علوم خاک ایران

تعداد صفحات: ۲

نویسنده(ها):

پروین اعلامنش – دانشجوی کارشناسی ارشد گروه خاکشناسی دانشکده کشاورزی، دانشگاه بوعلی س
محمدرضا مصدقی – استادیار گروه خاکشناسی دانشکده کشاورزی، دانشگاه بوعلی سینا، همدان
علی اکبر محبوبی – دانشیار گروه خاکشناسی دانشکده کشاورزی، دانشگاه بوعلی سینا، همدان

چکیده:

خاکها معمولاً آب جذب میکنند که به دلیل اثرات متقابل نیروهای دگردوستی و همدوستی بین ذرات خاک و آب میباشد . این گونه خاکها، خاکهای آبدوست ۱ نامیده میشوند . ولی برخی از خاکها به آب اجازه نفوذ نداده و آب به شکل قطرات کروی روی سطح آنها قرار میگیرد . این خاکها، خاکهای آبگریز ۲ نامیده میشوند ( لتی، ).۱۹۶۹ خاکهای آبگریز معمولاً فرسایشپذیر و غیرحاصلخیز بوده که علت آن گنجایش نگهداری آب اندک آنها است . وجود ترکیبات آبگریز روی سطح ذرات خاک، ترشحات گیاهان زنده و ریزجانداران یا بقایای آنها، ضایعات کارخانهها و مواد حاصل از آتش سوزی جنگلها منجر به آبگریزی خاک میشوند ( دوئر و همکاران، ).۲۰۰۰ از عوامل مؤثر بر آب – گریزی، مقدار آب بحرانی ۳ خاک است بطوری که در رطوبتهای کمتر از آن، خاک آبگریز میشود ( دکر و ریتسما، ۱۹۹۶ ؛ بچمن و همکاران، ).۲۰۰۳ به همین سبب پدیده خشک و مرطوب شدن فصلی به تشدید آبگریزی خاک کمک میکند . هدف از این پژوهش، بررسی آبگریزی و آبپذیری برخی از خاکهای همدان با استفاده از روش جذب ذاتی ) ۴ لتی، (۱۹۶۹ میباشد .