سال انتشار: ۱۳۸۵

محل انتشار: سومین همایش ملی بحرانهای زیست محیطی ایران و راهکارهای بهبود آنها

تعداد صفحات: ۹

نویسنده(ها):

قاسم ذوالفقاری –
عباس اسماعیلی ساری –
سیدمحمود قاسمپوری –
بهرام حسن زاده کیابی –

چکیده:

این مطالعه اولین غلظت های پایه جیوه را در پر گونه های مختلف پرندگان ایرا ن گزارش می دهـد . پـر ۱۱۳ پرنـده متعلق به ۳۷ گونه از موقعیت های مختلف، استان خوزستان تا خلیج فارس جمع آوری شـدند . مقـادیرجیوه در ارتبـاط بـا سطح تغذیه ( نوع غذا ) ، استراتژی تغذیه و جایگاه رده بندی مورد ارزیابی قرار گرفتند . نتایج نشـ ان داد مقـادیرجیوه پـر در محدوده بین ۰/۰۷۳ ppm تا ۴/۴۸ ppm قرار داشته و غلظت جیوه پر در بین تیره های مختلـف تفـاوت معنـی داری دارد . بالاترین غلظت مربوط به پلیکان سفید ( پلیکانیان ) و پس از آن پرستوی دریـایی، کاکـایی ( کاکاییـان ) و لـک لـک سیاه ( لک لکیان ) بود . ماهی خورکیان، مرغابیان، هدهدیان، گلاریولیان و آبچلیکیـان بـه ترتیـب مقـادیر بعـدی را نشـان دادند . هوبره ( تیره هوبره ) ، توکای سیاه ( توکایان ) ، حواصیل، گاوچرانک و بوتیمار کوچک ( حواصیلیان ) مقـادیر متوسـطی داشتند، در حالیکه کفچه نوک ( اکراسیان ) ، بلبل خرما ( بلبل خرمایـان ) ، کوکـوی م عمـولی ( کوکویـان ) و یـاکریم ( کبـوتر سانان ) کمترین مقدار جیوه را داشتند . تفاوت معنی داری بین گروه های مختلف سطوح تغذیه وجود داشـت .(p=0.000)
ppm بر طبق موقعیت تغذیه، ماهیخواران و سپس خرچنگ و ماهیخواران بالاترین مقادیر جیوه را داشـتند ( بـه ترتیـب ۲/۸۹ و (۱/۹۳ ppm و بی مهره خواران کمترین مقدار جیـوه را داشـتند ).۰/۸۵ ppm) همچنـین گیـاهخواران مقـادیر متوسط را داشتند ).۱/۳ ppm) آنالیز واریانس یک طرفه تفاوت معنی داری را بین استراتژی تغذیه و غلظـت هـای جیـوه پر نشان داد ).P=0.000) یک الگوی افزایش در مقادیر جیوه از پرندگان غیر رودخانـ ه ای بـه پرنـدگان دریـایی وجـود داشت به گونه ای که مقدار جیوه پرندگان دریایی ۳ برابر بقیه پرندگان بود .