) از دوران اشکانیان نیز هر چند اسناد و مدارک تاریخی معتبری در دست نیسـت؛ منتهـیاز مجازاتهای این دوران همین قدر معلوم میشود که بسیار سـخت و بیرحمانـه بـوده و استعمال مجازات شلاق رواج فراوان داشته است. (۲۴) به حکایت منابع تاریخی، در عهد ساسانیان نیـز تازیانـه زدن و تازیانـه خـوردن یکـی از مجازاتهای مرسوم بوده است. کتاب »وندیداد« که در واقع قوانین دین زرتشت در دوران ساسانی میباشد، جرائم گوناگون را با تازیانه مجازات میکند. (۲۵) مطابق مندرجات وندیداد، دو قسم تازیانه وجود داشـته؛ یکـی “اسـپه اشـترا” و دیگـری؛

“سرواش چرانا” (تازیانه چرمین) که از آن به تازیانه فرمانبرداری تعبیر میکنند. حـداقلتازیانه پنج و حداکثر آن ده هزار ضربه تعیین شده است. گفتنی است تازیانه اکثـراً قابـل تبدیل به جزای نقدی بوده و گاه تازیانه و جزای نقدی با هم اجرا میگردید. (۲۶) با حاکمیـت اصـول کلـی حقـوق کیفـری اسـلام در ایـران، بسـیاری از اصـول کیفـری و

مجازاتهای حاکم در قوانین دینی سابق ـ مانند دین یهود ـ بـویژه کیفـر شـلاق، بصـورت امضایی وارد مجازاتهای شرعی گردید و با رواج نظام جزایی اسلامی بـه تـدریج حقـوق جزای عرفی تا مدتی به طاق نسیان سپرده شد. دین مبین اسلام از همان ابتدا به تعیین و معرفی قوانین جزایی خود پرداخت و با تقسیم بندی جرایم بـه مـوارد چهارگانـه حـدود، قصاص، دیات و تعزیرات؛ مجازاتهای مقرر بـرای هـر یـک از عنـاوین مزبـور را تشـریع نمود. در این جهت، کیفر شلاق هم در جرائم مربوط به حدود و هم در جرائم تعزیری بـه رسمیت شـناخته شـد.

در دورانـی کـه حکومـت ایـران تحـت امپراطـوری اسـلامی و بـا حکمرانی خلفای صدر اسلام وارد مرحله نوینی از ساختار قضایی و جزایـی گردیـد؛ بـه موازات این امر، کیفر شلاق هم به عنوان مجازات شرعی و هم به عنوان مجـازات عرفـی مورد استفاده محاکم عرفی و مذهبی واقع می گردید. در عصر امویـان، کیفـر شـلاق بـه تناوب تحت عنوان مجازاتهای شرعی یا به افراط توسـط حاکمـان عرفـی مـورد اسـتفاده قرار میگرفت. (۲۷) در دوران حکومت عباسیان نیز، کیفر شلاق در زمره کیفرهای اصلی مرسوم بوده است.