سال انتشار: ۱۳۸۶

محل انتشار: پنجمین کنفرانس بین المللی زلزله شناسی و مهندسی زلزله

تعداد صفحات: ۸

نویسنده(ها):

علی خیرالدین – دانشیار دانشکده مهندسی دانشگاه سمنان
سعید فامیلی – دانشجوی کارشناسی ارشد سازه دانشگاه سمنان

چکیده:

یکی از ویژگیهای ساختمانهای بتن آرمه ، ابعاد بزرگ المانهای سازه ای بخصوص تیرها و ستونها می باشد ، از اینرو بسیاری از معماران و کارفرمایان به منظور عدم استفاده از سقف کاذب ، افزایش ارتفاع مفید طبقات ، زیباتر شدن نمای زیرین سقفها و… ، تمایل به کاهش ارتفاع تیرها و محدود کردن ارتفاع آنها به ضخامت سقف دارند. اما از آنجا که تیرها نقش بسیار مهمی در کنترل تغییرمکانهای جانبی سازه دارند ، عدم استفاده از ارتفاع کافی برای آنها ، تغییرمکانهای جانبی سازه را بشدت افزایش می دهد. از اینرو در مبحث ششم مقررات ملی ساختمان و به تبع آن در ویرایش سوم استاندارد ۲۸۰۰ ایران ، ارتفاع اینگونه ساختمانها به سه طبقه یا ۱۰ متر محدود گشته است. بمنظور نقد و بررسی این ضابطه در ویرایش سوم استاندارد ۲۸۰۰ ، ساختمانهای با ارتفاع ۲ و ۳ و ۴ و ۵ طبقه در نظر گرفته شد و بر اساس ویرایش سوم استاندارد ۲۸۰۰ و آیین نامه بتن ایران مورد تحلیل ، طراحی و ارزیابی قرار گرفت و سپس ۴ سطح خطر لرزه ای ۲% و ۱۰ % و ۲۰ % و ۵۰ % در ۵۰ سال با توجه به وضعیت لرزه ای شهر تهران انتخاب گردید و نقطه عملکرد سازه ها در این ۴ سطح خطر لرزه ای با توجه به روشهای ضرایب تغییرمکان و طیف ظرفیت ارائه شده در دستورالعمل بهسازی لرزه ای وتفسیر آن ، محاسبه و در نهایت سطوح عملکرد سازه ها در سطوح خطر مذکور مورد ارزیابی قرار گرفت.