سال انتشار: ۱۳۸۵

محل انتشار: هفتمین کنگره بین المللی مهندسی عمران

تعداد صفحات: ۸

نویسنده(ها):

محمدرضا احدی – استادیار، عضو هیئت علمی پژوهشکده حمل و نقل وزارت راه و ترابری
حسین روزیخواه – کارشناس ارشد، پژوهشکده حمل و نقل وزارت راه و ترابری
مقصود پوریاری – کارشناس ارشد عضو هیئت علمی پژوهشکده حمل و نقل وزارت راه و ترابری

چکیده:

قدمت پیاده روی به اندازه عمر بشر واولین و ساده ترین نوع سفر است. علیرغم سابقه بسیار زیاد پیاده روی، معیارهای طراحی اغلب آیین نامه ها و دستورالعمل ها بر مبنای استفاده وسایل نقلیه از راه ها است. این مساله باعث شده است که راه ها برای استفاده عابرین پیاده ناایمن و خطر آفرین باشد. باید توجه داشت که عابرین پیاده آسیب پذیرترن کاربران راه به حساب می آیند. چرا که در اکثر موارد، تصادفات با عابرین پیاده منجر به جراحت شدید یا مرگ آنان میگردد. بررسی توصیفی وضعیت قربانیان ناشی از تصادفات رانندگی در بهار ۱۳۸۳ نشان داده است که بیش از ۲۰ درصد کشته شدگان حوادث جاده ای کشور را عابرین پیاده تشکیل می دهند. همچنین ذکر این نکته قابل توجه است که عابرین مسن و کودکان، در معرض خطربیشتری نسبت به سایرین قرار دارند. به عبارت دیگر سن ۴۲ درصد متوفیان حوادث جاده ای بیشتر از ۸۰ سال و ۱۹ درصد آنان کمتر از ۱۰ سال بوده است. لذا مشخص می گردد که عابرین پیاده کشور ازایمنی کافی برخوردار نبوده و باید توجه بیشتری به ایمنی آنان شود. در این مقاله سعی شده است که عوامل خطر آفرین در ایمنی عبور و مرور عابرین راه های برون شهری استان گیلان مورد بررسی قرار گیرد و راهکارهای ایمن سازی عبور و مرور عابرین پیاده در این استان ارائه گردد.