شرط در قانون مدنی

هر چند در قانون مدنی تعریفی از شرط نشده است، ولی بنا به آنچه از مواد مربوط به شرط استنباط می شود می توان آن را به معنی التزام و تعهدی تبعی دانست که ضمن عقد معین و در کنار تعهد اصلی ایجاد می شود و چنان با عقد مرتبط است که اگر عقد به جهتی از جهات منحل گردد، شرط نیز تبعاً منتفی می شود.

در قانون مدنی شرط یکی از این دو معنی به کار رفته است:

-۱ امری که وقوع یا تأثیر عمل یا واقعه حقوقی به آن بستگی دارد. برای مثال، در ماده ۱۹۰ قانون مدنی، که شرایط  صحت معامله را بیان می کند، یا ماده ۴۷ که می گوید: »در حبس اعم از عمری و غیره قبض شرط صحت است.« واژه شرط به همین معنی است.

-۲ توافقی است که بر حسب طبیعت خاص موضوع یا تراضی طرفین، در شمار توابع عقد دیگر درآمده است. در این نوشتار، مراد از شرط، چیزی است که »در یک عمل حقوقی به منظور تکمیل یا تغییر آثار حقوقی معمولی آن گنجانده می شود.«