سال انتشار: ۱۳۸۶

محل انتشار: دومین همایش سراسری طب اورژانس

تعداد صفحات: ۲

نویسنده(ها):

علی لباف – متخصص طب اورژانس- عضو هیات علمی دانشگاه علوم پزشکی تهران
حسین سعیدی – متخصص اطفال-عضو هیات علمی و فلوشیپ طب اورژانس دانشگاه علوم پزشکی ایرا

چکیده:

پیش زمینه:
میزان بقا بعد از ایست قلبی کمتر از ۲۰ درصد است. متاسفانه پیش آگهی اقدامات طولانی احیاء قابل پیش بینی نمی باشد. سطح دی اکسید کربن پایان بازدمی بیانگر برون ده قلبی در طی عملیات احیاء قلبی عروقی است. ما در این مطالعه به طور آینده نگر نشان دادیم که آیا مرگ و یا بقا می تواند از طریق مانیتورینگ دی اکسید کربن پایان بازدمی در طی احیاء بعد از ایست قلبی پیش بینی شود.
روش کار:
ما یک مطالعه آینده نگر مشاهده ای را بین ۴۸ بیمار که در اورژانس بیمارستان رسول اکرم دچار ایست قلبی شدند و یا با ایست قلبی وارد اورژانس شدند در فاصله زمانی فروردین ماه ۱۳۸۴ الی اسفندماه ۱۳۸۴ انجام دادیم . بیماران اینتو به شده و تحت مانیتورینگ دی اکسید کربن پایان بازدمی قرار گرفتند.
یافته ها:
مقدار اولیه ۵/۱۰ میلیمتر جیوه به شکل صحیحی بازگشت جریان خوربخودی را با حساسیت ۸/۹۵ درصد ویژگی ۳/۷۳ درصد اخباری مثبت و منفی ۵۹% و ۹۷% پیش بینی می کند.
میزان دی اکسید کربن پایان بازدمی معادل ۵/۱۶ میلیمتر جیوه در دقیقه دهم احیاء قلبی ریوی بازگشت جریان خوبخودی را با حساسیت ۹۳% ، ویژگی ۶۶% وارزش اخباری مثبت و منفی ۳۷% و ۹۷% پیش بینی می کند. همچنین میزان دی اکسید کربن پایان بازدمی معادل ۵/۱۵ میلیمتر جیوه در دقیقه بیستم قلبی ریوی بازگشت جریان خوبخودی را با حساسیت ۱۰۰% ، ویژگی ۷۸% و ارزش اخباری مثبت و منفی ۶۴% و ۱۰۰% پیش بینی می نماید.
نتیجه گیری:
مقادیر میزاندی اکسید کربن پایان بازدمی ۵/۱۰ یا بیشتر در شروع احیاء پیشرفته قلبی احتمالا بازگشت جریان خودبخودیرا پیش بینی می نماید. همچنین مقادیر میزان دی اکسید کربن پایان بازدمی ۱۵ میایمتر جیوه و یا کمتر در دقیقه بیستم بعد از شروع احیاء پیشرفته قلبی مرگ را پیش بینی می نماید. در چنینی بیمارانی قطع عملیات احیاء منطقی به نظر نمی رسد.