سال انتشار: ۱۳۸۴

محل انتشار: همایش بین المللی شهرهای جدید

تعداد صفحات: ۱

نویسنده(ها):

ان مشاور باوند –

چکیده:

[توضیح: مقالات این کنفرانس فقط به صورت چکیده در مجموعه سیویلیکا نمایش شده است] شهر جدید اندیشه، یکی از پنج شهر جدیدی است که وزارت مسکن و شهر سازی در اواخر دهه ۱۳۶۰ و اوایل دهه ۱۳۷۰، برای مهار دشد کلان شهر تهران و اسکان سریز جمعیت آن، برنامه ریزی، طراحی و احداث کرده است . این شهر جدید در میان دو شهر اصلی کرج و شهریار در فاصله ۴۰ کیلومتری غرب تهران قرار دارد و مقر بوده است که در دوره پانزده ساله توسعه ( ۱۳۸۵-۱۳۷۰ )، ۶۰ هزار نفر را در خود اسکان دهد، اما جمعیت ساکن شده رد این شهر جدید به زحمت به ۳۰ هزار نفر می رسد و از برنامه زمانبندی پیش بینی شده بسیار عقب تر است . در همین حال، از سال ۱۳۷۰ تا ۱۳۷۹، تعداد ۹ شهر تازه تاسیس با منشا روستایی در محدوده کرج – شهریار شکل گرفته است . در سال ۱۳۷۰ مردآباد به ماهدشت تبدیل شد، در سال ۱۳۷۵ از تجمیع چند روستا ۴ شهر محمدشهر، صفا دشت، کمال شهر و مشکین دشت در محدوده جنوبی کرج شکل گرفتند و در فاصله سالهای ۱۳۷۰ تا ۱۳۷۹ شهرهای فردوسیه، وحیدیه، صباشهر و شاهدشهر در جنوب شهریار رسمیت یافتند. هجوم مهاجران به این نقاط روستایی در حدی است که جمعیتی آنها به صورتی انفاری رشد یافته و در مواردی به بیش از ۱۰۰ هزار نفر رسیده است، به طوری که مقامات مسئول تحت فشارهای اجتماعی و سیاسی به تبدیل آنها به شهر تن دادند، حال آنکه این نقاط با فقدان ساختار و زیر ساختهای شهری و کمبود شدید خدمات متناسب با جمعیت روبرو بوده و هستند. سئوال اصلی که این مقاله در پی پاسخگویی به آن برآمده چنین است: چرا سیاسیت های دولت در جذب جمعیت به شهرهای جدید، و از جمله شهر جدید اندیشه، ناموفق بوده، اما این روستا شهرهای نا مجهز چنین جمعیت انبوهی را به خود جلب کرده اند ؟ در این مقاله سیاست های دولت در زمینه تعیین گرونه هدف اسکان، روش های واگذاری، قیمت گذاری و الکوی سکونت در شهرهای جدید مورد بررسی قرار می گرید.