سال انتشار: ۱۳۸۵

محل انتشار: هفتمین سمینار بین المللی مهندسی رودخانه

تعداد صفحات: ۹

نویسنده(ها):

ملک تاج اسکندری مکوند – کارشناس ارشد محیط زیست – مدیر نظارت بر بهداشت و کنترل کیفی آب و فاضلاب خ

چکیده:

به منظور بررسی توان و پتانسیل خودپالایی رودخانه کارون و طبقه بندی کیفی آن هشت ایستگاه ( سه ایستگاه در بالا دست، سه ایستگاه در پائین دست و دو ایستگاه در محدوده شهرستان اهواز ) انتخاب وعامل های دما، هدایت الکتریکی، pH ، به همراه کفزیان، پلانکتون ها، ،NH3 BOD ،COD ،DO تعیین مقدار شدند . از ایستگاههای ۱۳۸۱ و کدورت در دو فصل بهار و تابستان
مطالعاتی بند میزان ( شوشتر ) ، ایستگاه بند قیر، آبگیر تصفیه خانه های ملاثانی و اهواز ، ایستگاه نیوساید، پل سیاه، چنیبه و برداشت آب خام خرمشهر نمونه برداری گردید . مقایسه تنوع و پراکندگی مقادیر بدست آمده و ارزیابی کیفی آب براساس طبقه بندی ساپروبیتی نشان داد که ایستگاه اول در اکثریت موارد شرایط مطلوب را دارا است و ایستگاه ه ای دوم، سـوم و چهـارم در گروه بتا – مزو ساپروبی و با غلبه فعالیت های هوازی جای می گیرد . ایستگاههای پنجم، ششم و هفتم با توجه به محتوی عوامل آلاینده ای آنها در گروه کیفـی آلفـا – مـزو ساپروبی که میزان اکسیژن محلول در روز زیاد و در شب به شدت کاهش می یابـد و استـشمام بـ ویH2S . از مشخصه های این ناحیه می باشد و ایستگاه هشتم در گروه بتا – مزوساپروبی قرار می گیردبا عنایت به مجموعه مطالعات و نتایج به دست آمده می توان گفت که مسیر مورد مطالعـه ی رودخانـه کارون به تقریب در حالت آلفا مزو ساپروبیک قرار دارد .