سال انتشار: ۱۳۸۶

محل انتشار: همایش ملی جغرافیا و آمایش سرزمین

تعداد صفحات: ۸

نویسنده(ها):

حسین شیرمحمدی – کارشناس ارشد جغرافیا و برنامه ریزی شهری
نعمت الله تاجوک – کارشناس ارشد جغرافیا – مطالعات ناحیه ای

چکیده:

آمایش سر زمین مقوله ای است که از عمر آن مدت زیادی نمی گذرد مدیریت جامع یا یکپارچه سرزمین از اصولی است که در سراسر جهان به ویژه پس از کنفرانس ریو در سال ۱۹۹۲ پذیرفته شده و بیشتر کشورها با تهیه برنامه های سر زمینی می کوشند تا ضمن آسان نمودن امر عمران ، از پیامدهای نا خواسته توسعه بکاهند .در کشور ما در طی نزدیک به ۵۰ سال که تجربه آمایش وجود دارد . تجربه های اول و دوم به ترتیب مربوط به مهندسین مشاور ستیران (۱۳۵۶) و دفتر برنامه ریزی منطقه ای سازمان برنامه و بودجه (۱۳۶۸) که بنا به دلایلی نا تمام ماند و تجربه های سوم و چهارم همزمان در حال تهیه است .این مقاله سعی دارد مفهوم ناحیه بندی( منطقه بندی ) را بطور اجمال در چهار تجربه فوق بررسی نماید . چرا که وقتی به مطالعهات آمایش پرداخته می شود . یکی از موضوعات اساسی ، ناحیه بندی و مقیاس مطالعه است بررسی این مفهوم در طرحه ای آمایشی تهیه شده ، نشان می دهد که مفهوم ناحیه و فلسفه آن در جایگاه اصلی خود بکار گرفته نشده ، و در برخی از موارد حتی ناحیه بندی وجود نداشته است . و یا همگنی های لازم در تعیین مناطق کافی نبوده است .