سال انتشار: ۱۳۸۶

محل انتشار: دومین همایش سراسری طب اورژانس

تعداد صفحات: ۲

نویسنده(ها):

حسین دوستکامی –
عفت مظاهری –
اعظم ملکی –
زینب آهنگران –

چکیده:

مقدمه و هدف:
بیماریهای عروق کرونر و انفارکتوس حاد میوکارد جزء شایعترین علت مرگ و میر در جهان و ایران می باشد . استفاده از روشهای ری واسکولاریزاسیون نقش عمده ای در درمان این بیماری ها دارد . استفاده زا ترومبولیتیکها علی الخصوص استرپتوکیناز به جهت سادگی مصرف و عدم نیاز به پرسنل و تجهیزات خاص با استقبال به همراه است . یکی از علائم اثربخشی استرپتوکیناز در ایجاد رپرفیوژن به ناحیه انفارکته ، ایجاد رپرفیوژن آریتمی جهت پیشگویی عملکرد بطن چپ در بیماران با سکته قلبی قدامی مطالعه حاضر صورت گرفته است.
مواد و رشها:
این مطالعه از نوع توصیفی مقطعی با روش آینده نگرانجام شد . کلیه بیماران با سکته حاد قدامی قلب که در CCU بیمارستان بوعلی بستری شده و استرپتوکیناز دریافت کرده بودند به تعداد ۱۰۰ نفر وارد مطالعه شدند و یا بیمارانی که سابقه نارسایی قلبی و کنتراندیکاسیون برای دریافت استروپتوکیناز داشتند و یا بیمارانی که در عرض ۶ ساعت اول سکته قلبی فوت کردند و فرصت برای اقدامات تشخیصی وجود نداشت از مطالعه حذف شدند. طی ۲۴ ساعت بعد از زمان بستری ، بیماران تحت اکوکاردیوگرافی قرار گرفتند و عملکرد بطن چپ و میزان EF تعیین شده . در نهایت اطلاعات جمع آوری شده و به کمک برنامه آماری SPSS و استفاده از روش آماری توصیفی ، و تحلیلی مورد تجزیه و تحلیل آماری قرار گرفت.
نتایج:
۵۲% از بیماران حین دریافت استرپتوکیناز و مانیتورینگ دچار آریتمی شدند که از این تعداد۳۲% دارای عملکرد بطن چپ نرمال و ۱۹% دچار اختلال عملکرد بطن چپ بودند . در ۴۸% باقیمانده که آریتمی اتفاق نیفتاد در ۲۱% عملکرد بطن ژپ نرمال و در بقیه مختل بود.
بحث و نتیجه گیری:
نتایج این مطالعه نشان داد که ایجاد ریپرفیوژن آریتمی می تواند با حساسیت ۶۱% و ویژگی ۵۸% ابقاء عملکرد بطن چپ ار پیش گوئی کند و ارتباط کاملا معنی داری بین ابقاء عملکرد بطن چپ بعد از درمان با استرپتوکیناز و ایجاد ریپرفیوژن وجود داشت.