سال انتشار: ۱۳۸۷

محل انتشار: یازدهمین همایش ملی بهداشت محیط

تعداد صفحات: ۶

نویسنده(ها):

علیرضا حسینی – کارشناس بهداشت محیط مرکز بهداشت استان سیستان و بلوچستان
ادریس بذرافشان – استادیار عضو هیئت علمی گروه مهندسی بهداشت محیط دانشکده بهداشت و عضو م
محمد امیر نوری – کارشناس بهداشت محیط مرکز بهداشت استان سیستان و بلوچستان
احمد علی میرپور – کارشناس بهداشت محیط مرکز بهداشت استان سیستان و بلوچستان

چکیده:

خوردگی به انحلال فلزاتی مثل آهن، سرب، مس، کادمیم، روی، قلع و آنتیموآن موجود در سازه ها، لوله ها،تجهیزات سیستم لوله کشی و لحیم در آب گفته می شود. در این تحقیق به منظور تعیین پتانسیل خورندگی آب آشامیدنی روستاهای شهرستان خاش، پارامترهای دم ، pH ، سختی کلسیم، قلیائیت و TDS در ۳۸ نمونه ای که دو فصل تابستان وزمستان سال ۱۳۸۶ برداشت شده بود مورد سنجش قرار گرفت و بر اساس مقادیر این پارامترها اندیسهای خوردگی لانژلیه و پوکوریوس محاسبه گردید. نتایج حاصله بیانگر آن است که میانگین اندیس لانژلیه در نمونه های آب روستاها ۰/۸۰۵- می باشد که نشان دهنده خورنده بودن آب می باشد.با توجه به نتایج بدست آمده تنها آب روستای اسپه بالاتر از خط تعادل (عدد صفر)و روستای اکبر آباد نیز تقریبا روی خط تعادل بوده و خورنده نیست ولی بقیه روستاهای نمونه برداری شده دارای آب خورنده می باشند که در بین آنها روستاهای شهرک ایرندگان، بالا قلعه، تمندان، ولان، مورتک، ولی محمد آباد، شیر آباد و سرخ گزی دارای آبی با خورندگی بیشتر نسبت به سایر روستاها بودند. میانگین اندیس پوکوریوس در روستاها ۸/۳۹۵ می باشد که بالاتر از خط تعادل (عدد ۶) بوده و دلیل بر خورنده بودن آب است. با تو جه به اینکه روستای اسپه روی خط تعادل قرار دارد خورنده نیست روستای عیدآباد به مقدار کم خورنده است و روستاهای تمندان، ولان،ده قلعه، بالا قلعه، علی آباد گرنچین ۱ و ۲، مورتک، کهنوک و زیرکیک دارای خورندگی آب بیشتر نسبت به سایر روستاها بودند.میانگین قلیائیت آب روستاها ۵۵۲ بوده که از حد استاندارد ایران ( ۱۲۰ mg/l بر حسب کربنات کلسیم) بسیار بالاتر است. میانگین کل جامدات محلول ۸۸۲ mg/lاست که از حد استاندارد ایران (حداکثر مجاز mg/l 1500 و در شرایط فقدان آب در منطقه تا mg/l 2000 مجاز) می باشد. TDS در آب روستاهای ده رئیس، اکبر آباد، کوشه، کوته، ولی محمد آباد، شیر آباد، عید آباد، شهرک گوهر شهر، کاواری و زیر کیک بالای ۱۰۰۰ می باشد. میانگین pH آب روستاها ۷/۶۵ بوده که در حد استاندارد ایران ( ۹-۶/۵ مجاز و ۸/۵-۷ مطلوب ) می باشد . pH آب روستاهای اسپه، ده رئیس، اکبر آباد، کهنوک، زیرکیک، گنز، میرآباد، بالا قلعه و دهپابید ۸ و بالاتر می باشد که با توجه به استعداد رشد ویبریو کلرا در pH قلیایی و افزایش کلر خواهی آب نیاز به توجه بیشتر دارد.