سال انتشار: ۱۳۸۳

محل انتشار: چهارمین همایش سراسری بهداشت حرفه ای ایران

تعداد صفحات: ۸

نویسنده(ها):

سیما شجاعی – دانشکده بهداشت دانشگاه علوم پزشکی به خدمات بهداشتی و درمانی تهران
محمدعلی لحمی – دانشکده بهداشت دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی و درمانی تهران

چکیده:

مهماندار روی هواپیماهای مسافربری از جمله شاغلین صنعت حمل و نقل هوایی محسوب می‌شود که بر اساس تحقیقات انجام‌شده در معرض عوامل زیان آور متعددی قرار دارد که نتیجه تماس با این عوامل بروز عوارض مختلفی می‌باشد. این پژوهش به منظور بررسی میزان شیوع ارزیابی نیست که فاکتورهای اختلالات اسکلتی – عضلانی در مهماندار را نشان در سازمان هواپیمایی جمهوری اسلامی ایران (هما) در سال ۱٬۳۸۱ انجام پذیرفت. مطالعه حاضر با روش توصیفی برروی ۶۰ و پنج از مهمان دارند و ۶۰ نفر از شاغلین بخش‌های اداری سازمان هواپیمایی جمهوری اسلامی ایران (هما) انجام گرفت. گردآوری اطلاعات با استفاده از یک پرسش‌نامه سه بخش انجام پذیرفت که شامل پرسش‌نامه ویژگی‌های فردی و شغلی، پرسش‌نامه نوردیک و پرسش‌نامه ارزیابی میزان ناراحتی اندام‌ها (Body Discomfort Assessment Method) بود انجام شد. به منظور مقایسه نسبت‌ها و می‌آی چین‌ها و تعیین هم‌بستگی متغیرهای وابسته از نرم‌افزار آماری SPSS با ویرایش نه و جهت حذف اثر متغیرهای مداخله گر (آزمون منتل هنزل ) و سنجش میزان پایه خطر پذیره و محاسبه نسبت شانس‌ها (Odds-Ratio از نرم‌افزار Epi info ویرایش شش استفاده گردید. در این بررسی تفاوت آماری معنی‌داری به لحاظ خصوصیات فردی (سن، جنس و سابقه کار) میان مهماندار آن در گروه شاهد وجود نداشت ولی دو گروه از لحاظ ویژگی‌های شده متفاوت بودن. میزان شیوع اختلالات اسکلتی – عضلانی در نواحی آرنج ۰/۰۵ >PValue و ۲/۷۷ = OR ، کمر با ۰/۰۵>Value p و ۲/۷۸ = OR و زانو با ۰/۰۰۱ >PValue و ۴/۹۳ = OR درمان دارد که بیش از گروه شاهد بود که پس از حذف عوامل مداخله گر نیز نتایج نسبتاً مشابهی حاصل گردید. میزان ناراحتی و درد در نواحی شانه و کمر باز ۰/۰۵>PValue و پشت، نارنج، مچ دست و زانو با ۰/۰۰۱ >PValue درمان باران پیش از گروه شاهد بود. در کانادا نیز بسیاری از فاکتورها مانند ساعت پرواز و استراحت میان پروازها می‌تواند سبب بروز و یا تشدید درد در اندام‌ها گردد. به طور کلی نیست که فاکتورهای اختلالات اسکلتی-عضلانی در مهمان دارم به تفکیک عذاب عبارتند از: در آرنج فاکتورهای سن، سابقه کار، هم شدن مکرر و ارتعاش و در کمر، خم شدن مکرر به عنوان مهم‌ترین فاکتور و فاکتورهای حمله دستی بار، نگرانی و استرس در کار و نامناسب بودن تجهیزات و در ذات و، کم شدن مکرر، کشیدن و هل دادن اشیا و نامناسب بودن تجهیزات عنوان مؤثرترین فاکتورها به شمار می‌روند.