سال انتشار: ۱۳۸۴

محل انتشار: نهمین کنگره علوم خاک ایران

تعداد صفحات: ۳

نویسنده(ها):

مهدی کریمی – عضو هیئت علمی مرکز ملی تحقیقات شوری

چکیده:

رشد روز افزون جمعیت و کمبود غذا موجب شده است که استفاده از منابع آب و خاک شور جهت تولیدگیاهان زراعی مورد توجه قرار گیرد. این در حالی است که به موازات افزایش شوری آب و خاک، رشد گیاه کاهش یافته تا جایی که گیاه از بین می رود (۳). تحمل به شوری گیاهان بسته به نوع گیاه، مرحله رشد، فاکتورهای محیطی، روش آبیاری و اقلیم (۳و۴) متفاوت می باشد. بنابراین استفاده از روشهای به زراعی و به نژادی جهت افزایش تحمل به شوری گیاه و در نهایت افزایش میزان تولید در واحد سطح ضروری بنظر می رسد. سطح حاصلخیزی خاک یکی از عوامل محیطی موثر بر تحمل به شوری گیاه می باشد بر اساس مطالعات انجام شده (۲) اضافه نمودن عناصر غذایی ممکن است تاثیری بر رشد و تحمل به شوری گیاه نداشته باشد یا اینکه موجب افزایش یا کاهش رشد و تحمل به شوری گیاه گردد.
در بین عناصر غذایی مورد نیازگیاه، نیتروژن در اکثر خاک ها (شور یا غیر شور) مهمترین عامل محدود کننده رشد می باشد و لذا افزودن نیتروژن معمولا رشد و عملکرد گیاه را افزایش می دهد. مطالعات انجام شده نشان میدهد که افزودن ازت در شرایط شور به میزان بیش از آنچه در شرایط غیر شور لاز است موجب افزایش عملکرد گردیده است. لیکن، افزودن ازت در شرایط بسیار شور موجب کاهش تحمل به شوری شده است (۱). لذا این تحقیق به منظور تعیین میزان کود اوره مورد نیاز لاین امید بخش متحمل به شوری گندم در سطوح مختلف شوری آب و خاک انجام شد.