سال انتشار: ۱۳۸۶

محل انتشار: یازدهمین کنگره سالانه انجمن مهندسین متالورژی ایران

تعداد صفحات: ۱۰

نویسنده(ها):

یونس اعتماد – دانشجوی کارشناسی ارشد مهندسی مواد و متالوژی، دانشگاه صنعتی امیرکبیر
مهدی شاهدی اصل – دانشجوی دکترای ارشد مهندسی مواد و متالوژی، دانشگاه علم و صنعت ایران
عاطفه شکریان – دانشجوی کارشناسی ارشد مهندسی مواد و متالوژی، دانشگاه علم و صنعت ایرا

چکیده:

روستای کمجان در شهرستان نظنز استان اصفهان از مناطق مهم باستانی ذوب فلزات در ایران است. مطالعات باستانشناسی بر روی قطعات سفالی پیدا شده در آن ناحیه، قدمت آن را در حدود ۶۰۰ سال تخمین می زند. در آن دوره، کوره های ذوب را در شیب تپه ها می ساختند. با بررسی سرباره های موجود در منطقه می توان به نوع سنگ معدن و روش ذوب آن پی برد. آنالیز سرباره به کمک اشعه ایکس آشکار می سازد که پیشینیان توانسته بودند به ترکیب بهینه سرباره دست پیدا کنند. آنالیز ساجمه های مسی محبوس در سرباره به کمک SEM نشان می دهد که مذاب از سه فاز تشکیل شده که علاوه بر فاز زمینه، دو فاز ثانویه در آن رسوب کرده اند. سنگ معدن مورد استفاده در آن دوران از نوع مالاکیت و آزوریت بوده و مذاب به روش احیا تولید شده است. در شرایط آزمایشگاهی با استفاده از این سنگ معدن و به روش احیا در دمای ۱۲۰۰ درجه سانتیگراد، مذابی مشابه با ساچمه های مسی پیشینیان تولید می شود که تایید کننده صحت این ادعا می باشد.