سال انتشار: ۱۳۸۵

محل انتشار: نهمین کنگره علوم زراعت و اصلاح نباتات

تعداد صفحات: ۱

نویسنده(ها):

حبیب امیر حلاجی – دانشجوی کارشناسی ارشد دانشگاه آزاد اسلامی واحد بروجرد
فرهاد فرح وش – استادیار دانشگاه آزاد اسلامی واحد تبریز
فرهاد جعفری – دانشجوی کارشناسی ارشد دانشگاه آزاد اسلامی واحد بروجرد
ابولفضل مرتضائی – دانشجوی کارشناسی ارشد دانشگاه آزاد اسلامی واحد بروجرد

چکیده:

این آزمایش در سال ۱۳۸۳ در ایستگاه تحقیقاتی دانشکده ی کشاورزی دانشگاه آزاد اسلامی تبریز در زمینی با بافت لومی -‐شنی به منظور مقایسه ی نسبت های مختلف کشت مخلوط ذرت و لوبیا در مقایسه با کشت خالص آن ها با استفاده از طرح آزمایشی بلوک های کامل تصادفی با سه تکرار مورد بررسی قرار گرفت .تیمارهای مورد استفاده شامل کشت خالص ذرت با تراکم های ۷۹۳۰۰،۶۵۸۰۰ و ۹۴۷۰۰ بوته در هکتار و کشت خالص لوبیا با تراکم های ۲۰۰ هزار،۳۰۰ هزار و ۴۰۰ هزار بوته در هکتار و نسبت های کشت مخلوط با تراکم های ۹۰×۴۰۰، ۹۰×۳۰۰، ۹۰×۲۰۰، ۸۰×۴۵۰، ۸۰×۳۵۰، ۷۰×۴۵۰،و ۷۰×۳۵۰ هزار بوته در هکتار به ترتیب مربوط به ذرت و لوبیا بود.نتایج آزمایش نشان داد که تراکم بوته بر صفاتی چون درصد استقرار بوته و شاخص برداشت اثر غیر معنی داری داشته و بر روی صفت درصد پوشش علف های هرز معنی دار شد بیشترین درصد پوشش علف های هرز در تیمار تک کشتی لوبیا با تراکم ۲۰۰ بوته در مترمربع معادل ۸۴/۲ درصد و کمترین آن در تیمار تک کشتی ذرت با تر اکم ۹/۴۷ بوته در مترمربع معادل ۱/۹ درصد مشاهده گردید.بیشترین میزان RVT و LER در تیمار (۷۰×۳۵۰) به ترتیب معادل ۱/۳ و ۱/۲۶ و کمترین آن در تیمار (۹۰×۲۰۰) به ترتیب معادل ۰/۹۸ و ۰/۹۶ مشاهده گردید و تراکم بهینه ی کشت مخلوط را با توجه به شاخص های نسبت برابری زمین و مجموع ارزش نسبی ،تیمار ۷۰×۳۵۰ هزار بوته در هکتار به ترتیب از ذرت و لوبیا را می توان برای منطقه ی تبریز معرفی نمود.