سال انتشار: ۱۳۸۴

محل انتشار: پنجمین کنفرانس اقتصاد کشاورزی ایران

تعداد صفحات: ۲۲

نویسنده(ها):

علی رضا جیران – کارشناس ارشد گروه پژوهشی سیاستهای حمایتی موسسه پژوهشهای برنامه ریزی
دکتر مهدی کاظم نژاد – کارشناس ارشد گروه پژوهشی سیاستهای حمایتی موسسه پژوهشهای برنامه ریزی

چکیده:

پرداخت یارانه به شیر مصرفی پیشینه ۵۰ سالانه در کشور دارد و دولت هر ساله به منظور تسهیل در دستیابی اقشار مختلف جامعه به پرتئین ارزان قیمت و ارتقاء سطح تغذیه خانوارها بخش قابل توجهی از اعتبارات را صرف تامین یارانه های شیر می نماید. به طوریکه حجم یارانه شیر پرداختی در سال ۱۳۸۲ بالغ به ۱۹۳۷ میلیارد ریال شده است که حدود ۶/۸ درصد کل یارانه کالاهای اساسی است. از سوی دیگر حدود ۲۵ درصد از کل شیر تولیدی کشور در قالب شیر یارانه ای توزیع می شود که به طور متوسط یارانه پرداختی دولت برای هر کیلوگرم شیر یارانه توزیع شده حدود ۱۴۸۲ ریال و بازاء هر کیلو شیر تولیدی حدود ۳۲۴ ریال در سال ۱۳۸۲ بوده است.در طول سالهای گذشته عدم تدوین یک نظام اجرایی مناسب به منظور هدف مند کردن این یارانه ها بدون توجه به وضعیت اقتصادی، شرایط تغذیه ای و بهداشتی خانوارها، عمدتا در مناطق پرجمعیت شهری هزینه گردد. ضمن اینکه ابزارهای کنترل مناسبی برای نظارت بر کیفیت و کمیت یارانه توزیعی در این مناطق وجود ندارد ، در سیستم توزیعی موجود میزان برخورداری گروههای هدف (دهک های درآمدی پایین) در مناطق شهری از این یارانه به روشنی مشخص نیست و هنوز مناطق روستایی از دسترسی به این یارانه محروم هستند، و تنها حدود ۳/۵ درصد این یارانه ها درمناطق روستایی توزیع می شود. در این بررسی تلاش شده است ضمن بررسی رفتار مصرفی خانوارها در طول ده سال (۱۳۸۲-۱۳۷۲) میزان مصرف شیر و لبنیات دهک های مختلف درآمدی در مناطق شهری و روستایی ، نقش و آثار و تبعات یارانه شیر و کیفیت برخورداری گروههای کم درآمد از این یارانه ها مورد مطالعه قرار گیرد.