سال انتشار: ۱۳۹۳
محل انتشار: اولین همایش ملی عمران، معماری و توسعه پایدار
تعداد صفحات: ۹
نویسنده(ها):
پگاه راستین – کارشناسی ارشد دانشگاه آزاد اسلامی واحد خوراسگان گروه معماری اصفهان ایران
محمد مسعود – دکتری شهرسازی دانشیار دانشگاه هنر اصفهان ایران

چکیده:
امروزه با توجه به وقوع پدیده پراکنده رویی در برخی شهرهای ایران،استفاده مطلوب و موثراز منابع زمین و برنامه ریزی مجدد بر روی آن یکی از وظایف مهم برنامه ریزان و مدیران شهری است.از طرفی به دلایل افزایش رشدجمعیت،نیاز آن ها به زمین برای انجام فعالیت های مختلف،بر گستره ی شهرها افزوده شده است و از طرف دیگربعضی از زمین ها در درون خود شهرها بلا استفاده رها شده اند.که این موجب نابودی بخشی از زمین ها و منابع با ارزش در پیرامون شهرها شده است.لذا مقاله حاضر بر پایه رویکرد توصیفی-تحلیلی و بر اساس مطالعه منابع کتابخانه ای برآن است تاابتدا به اهمیت ساماندهی زمین های رهاشده ی شهری وسپس به نقش آن در توسعه پایدار شهری بپردازد . نتایج این تحقیق نشان می دهد برنامه ریزی فضاهای رهاشده شهری می تواند نقش قابل توجهی را در توسعه پایدار شهرهای دنیا بازی کند.سرمایه گذاری در این زمین ها می تواند با اجرایی تر شدن طرح های نوزایی و باز اصالت بخشی به خصوص در بافت های فرسوده و تاریخی کمک شایانی کند.