سال انتشار: ۱۳۸۶

محل انتشار: دهمین همایش ملی بهداشت محیط

تعداد صفحات: ۷

نویسنده(ها):

سیدعلیرضا موسوی – دکترای بهداشت محیط و عضو هیئت علمی دانشکده بهداشت وانستیتو تحقیقات به
امیرحسین محوی – کارشناس ارشد مهندسی بهداشت محیط ، دانشگاه علوم پزشکی کرمانشاه

چکیده:

امروزه بحرانهای ناشی از بلایای طبیعی آثار قابل ملاحظهای بر جامعه دارند از جمله این بلایا زلزله است که در طی سالیان متمادی خسارات جانی ومالی جبران ناپذیری در جهان وکشور عزیز ما ایران بر جای گذاشته است که ناگوارترین آن درسالهای اخیر زلزله شهرستان بم با بیش از ۳۰۰۰ نفر قربانی میباشد نتایج مطالعات صورت گرفته در بحرانهای ناشی از بلایای طبیعی نشان میدهد که یکی از مهمترین عوامل کاهش یا افزایش میزان خسارت و تعداد تلفات انسانی در هنگام بروز بلایای طبیعی، وجود یا عدم وجود سیستم مدیریت بحرانکارا میباشد.دراین میان مسائل تأمین آب در تمام فازهای چرخه مدیریت بحران نمود دارد .تأمین آب را به مانند دیگر عناصر مدیریت دراورژانسمیتوان بطریقی طراحی و حمایت نمود که به کاهش اثرات بهداشتی بحرانها کمک کند. دراین مطالعه بر طبق مدارک واسناد موجودوبازدید از مناطق زلزله زده وانجام آزمایشات کنترل کیفی آب آشامیدنی و تکمیل چک لیست مربوطه درمحل بصورت توصیفی اقدام به بررسی شرایط آبرسانی شهر بم قبل وبعد از زلزله در شهریور ماه سال ۱۳۸۴ گردید. در بررسیهای اولیه ۳۰ % از چاهها وخط انتقال تامین کننده آب شهر و ۷۰ % از شبکه توزیع تخریب شده بود ، آبرسانی بعد ازبحران توسط شبکه های احداث شده در اردوگاهها ،شبکه قدیمی شهر و ۶۵ دستگاه تانکر سیار انجام می گرفت از ۳۱۷۰ مورد نمونه برداری میکروبی ۴۷۳ مورد نامطلوب ودارای آلودگی گزارش شده است، ۱۰ % آزمایش کلر باقی مانده شبکه توزیع موارد صفر را نشان می داد. نتایج بدست آمده در این مطالعه حکایت از وجود کاستیهایی در تامین آب آشامیدنی اهالی بعلت وجود نقص در اجزاء مدیریت صحیح بحران دارد . که از آن جمله بدون متولی بودن تامین آب آشامیدنی وآبرسانی در شرایط بحران، عدم نظارت مستمر جهت رفع نواقص ومشکلات سیستم آبرسانی که نتیجه آن داشتن موارد صفر کلر باقی مانده است را می توان ذکر کرد.