سال انتشار: ۱۳۸۳

محل انتشار: چهارمین همایش سراسری بهداشت حرفه ای ایران

تعداد صفحات: ۶

نویسنده(ها):

ماندانا آقا بیگی – کارشناس ارشد بهداشت حرفه‌ای مجتمع پتروشیمی بندر امام خمینی – عضو انجمن ارگونومی و مهندسی عوامل انسانی ایران
جبرائیل نسل سراجی – استادیار دانشکده بهداشت دانشگاه علوم پزشکی تهران

چکیده:

شاخص استرین یک روش آنالیز تیم کمی شغلی برای تأمین نیست که فزاینده اختلالات بخش انتهایی اندام‌های فوقانی در بین کارگران است. این تعبیر با هدف، تجزیه تحلیل مشاغل از نظر خطر ایجاد اختلالات DUE در مشاغل مختلف و دسته‌بندی آن‌ها به دین و خطرناک توسط روش SI به‌صورت مقطعی یکی از صنایع مونتاژ تهران انجام گرفت. سپس ارتباط روش SI با میزان شیوع اختلالات DUE قیمت‌های ناشی از کار که توسط پرسش‌نامه نوردیک از بین ۶۹ نفر از کارگران دستاورد مورد بررسی قرار گرفت. با استفاده از روش SI پس چرا سه کارگران و ۳۵ شغل آنالیز و بر اساس نمره SI مشاغل به دین و خطرناک دسته‌بندی شدن. یافته‌های پژوهش نشان داد که ۲۰ شغل ( ۵۷/۱%) خطرناک و ۱۵ شماره ( ۴۲/۹%) ایمن است. همچنین شیوع اختلالات DUE 97/1% بود. نتایج آزمون‌های آماری نشان داد که بین میانگین شاخص استرین در مشاغل خطرناک و نیم اختلاف معنی داری وجود داشت ( ۰/۰۰۰۱>p ) و اختلاف معنی داری نیز بین میانگین شیوع اختلالات DUE در مشاغل خطرناک‌ترین وجود دارد ( ۰/۰۴۹ = p ) که نشان دهنده شیوع بالای اختلالات DUE شاغل خطرناک‌ترین نیست. همچنین بین غیبت ناشی از کار با شاخص استرین ارتباط معنی داری مشاهده نشد. این نتایج شواهد بیشتری را جهت اعتبار پیشگویی شاخص استرین فراهم می‌کند.