سال انتشار: ۱۳۸۴

محل انتشار: اولین همایش زلزله و سبک سازی

تعداد صفحات: ۹

نویسنده(ها):

محمدرضا ادیب رمضانی – دانشجوی دوره دکتری تخصصی زلزله، عضو هیأت علمی دانشگاه آزاد اسلامی واح
عباس اکبرپور – استادیار دانشگاه آزاد اسلامی واحد جنوب تهران ،عضو هیأت مدیره سازمان

چکیده:

با درنظر گرفتن شرایط جغرافیایی ایران می توان براحتی فهمید که کشور ما در زمره کشورهای سانحه خیز جهان قرار دارد، از مهمترین سوانح طبیعی باید از زمینلرزه و سیل نام برد . همچنین شواهد تاریخی حاکی از پتانسیل لرزه خیزی بالا و رخداد خسارت های جانی ، زیانهای مالی ، اقتصادی و اجتماعی جبران ناپذیر می باشد . زلزله بیانگر خطر در بسیاری از مناطق جهان است گرچه راهکار و چگونگی پیش بینی زلزله هنوز مشخص نیست . در این مقاله هدف بررسی اجمالی روند مدیریت خطر زلزله می با شد. با بهره گیری از دانش ، روشها و اطلاعات مربوط به زمینه های مختلف علوم مانند زمین شناسی ، مهندسی ، برنامه ریزی اضطراری ، واکنش دربرابر بلایا ، بیمه ، علم اقتصاد و سایر علوم می توان به طرحی کارآ برای مدیریت بحران دست یافت . موارد مذکور ابزاری است که مهندسا ن ، برنامه ریزان و دیگر متخصصان جهت مدیریت یا کاهش خطر زلزله در دست دارند . بنابراین هدف شناخت و چگونگی بکارگیری این ابزار برای ارزیابی خطر زلزله ، تعیین راههای کاهش خسارت ، تصمیم گیری در مورد راهکارهای بهینه و انجام آن است در این راستا به تجزیه و تحلیل این ابزار پرداخته خواهد شد. متأسفانه مسئله مدیریت بحران تنها بعد از وقوع آن و در قالب امداد ، نجات و تا حدی مرمت و بازسازی مورد توجه می باشد در حالیکه با پرداختن به موضوعاتی مثل پیشگیری ، آمادگی و کاهش اثرات ناشی از زلزله می توان به یک سیستم مدیریتی هماهنگ و کارآمد دست یافت . بنابراین مدیریت سوانح به یک برنامه ریزی اجتماعی برای آمادگی جهت وقوع بحران وابسته است و این برنامه ریزی عموماً نیاز به ابزار پیشرفته یا تکنولوژی خاصی ندارد . برنامه ریزی از اصول اولیه و ابتدایی در بحث مدیریت بحران بحساب می آید چرا که با برن امه مناسب می توان به هدفهای یک طرح مدیریتی با حداکثر توان مهندسی و حداقل اتلاف منابع مالی و انسانی جامه عمل پوشاند و مقدمه اجرای آنرا بطور مناسب فراهم نمود . بنابراین میتوان گفت که مدیریت علمی بحران ، منابع موجود و نیازهای لازم را مورد ارزیابی قرار می دهد و به تخصیص آنها در سطوح گوناگون می پردازد و از اتلاف منابع و تشکیل سازماندهی های اضافی جلوگیری می نماید و در نهایت نتیجه این تحلیل ها ارائه یک راه حل سودمند و بهینه خواهد بود در این بین هماهنگی و انسجام بین بخش ها و سازمانهای مختلف نیز حائز اهمیت می باشد.