سال انتشار: ۱۳۸۳

محل انتشار: ششمین همایش بین المللی سواحل، بنادر و سازه های دریایی

تعداد صفحات: ۶

نویسنده(ها):

غلامرضا راهی – عضو هیئت علمی مرکز تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی استان بوشهر
علی کرمی خانیکی – عضو هیئت علمی مرکز تحقیقات حفاظت خاک و آبخیزداری
طیبه طوسی – کارشناس آبخیزداری مرکز تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی بوشهر
محمدهادی روحیان – عضو هیئت علمی مرکز تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی استان بوشهر

چکیده:

استان بوشهر با مساحتی در حدود بیست و هشت هزار کیلومتر مربع در جنوب ایران و در سواحل خلیج فارس قرار گرفته است. بوشهر استان باریک و بلندی است که بیشتر وسعت آن از نظر تقسیم بندی طبیعی در دشت های ساحلی جنوب ایران قرار گرفته است. این استان با حدود ٦٢٥ کیلومتر طول نوار ساحلی در شمال خلیج فارس واقع شده و از مناطق مهم صیادی در جنوب کشور محسوب میشود.در این پژوهش کلیه خصوصیات مناطق ساحلی استان بوشهر از قبیل خصوصیات هیدرودینامیکی، خصوصیات زمین شناسی، خصوصیات خاک شناسی و کاربری اراضی ساحلی، نوع و تعداد سازه های حفاظتی اجرا شده در سواحل و دیگر فعالیتهای عمرانی ساحلی جمع آوری شده و سواحل به گونه ای مناسب و با تقسیم بندی شپارد طبقه بندی شده است.بر اساس سیستم طبقه بندی شپارد، سواحل استان بوشهر به گرو ههای زیر تقسیم بندی می شوند:١ سواحل اولیه: الف: سواحل حاصل از فرسایش خشکی: از این نوع سواحل ،گروه سواحل سنگی به صورت باریکی در استان بوشهر دیده میشود.ب : سواحل حاصل ازرسوبات حمل شده از خشکی: از این گروه ، سواحل دلتایی در مناطق مند، حله و دره گپ مشاهده میشود. سواحل دشت آبرفتی با مخروطه افکنه در منطقه گناوه و دیلم دیده شد . دون ها و رسوبات بادی در منطقه بردخون یافت شد.٢ سواحل ثانویه:الف: سواحل نامنظم ایجاد شده توسط امواج ب: سواحل حاصل از رسوبگذاری دریایی: از این گروه ، سواحل صاف شده توسط امواج، پهنه های گلی و سنگ های ساحلی در استان بوشهر وجود دارد.ج: سواحل ایجاد شده توسط گیاهان و جانوران: از این گروه ، جنگل های مانگرو، سواحل باتلاقی و سواحل ساخته شده دست بشر در استان مشاهده می شود. در این تحقیق همچنین نقشه پلی گون استان بر اساس تصاویر ماهواره ای و تقسیم بندی شپارد تهیه شد. بر اساس بازدیدهای انجام شده ، سواحل استان بوشهر از جنس یکنواختی برخوردار نیستند. این عامل باعث شده است تا شرایط ویژه ای در نقاط مختلف استان بوشهر پدید آید. به طوری که بخش اعظم ساحل در استان خصوصًا از شهر بوشهر به سوی شمال غرب تا آخرین مرز شمالی، به شکل پست و ماسه ای یا گلی و به ندرت صخره ای است.