سال انتشار: ۱۳۸۴

محل انتشار: دومین سمینار پژوهشی گوسفند و بز کشور

تعداد صفحات: ۸

نویسنده(ها):

محمدرضا بیرجندی – عضو هیأت علمی مرکز تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی خراسان

چکیده:

بمنظور بررسی و مقایسه توان پرواری بزغاله های بومی، پاکستانی و آمیخته بومی × پاکستانی منطقه بلوچستان تعداد ۱۲۰ راس بزغاله در سه گروه نژادی بومی، پاکستانی و آمیخته ، در ۴ گروه سنی ۳ ،۶،۹ و ۱۲ ماهه در دو گروه جنسی نر و ماده در قالب یک آزمایش فاکتوریل و بصورت طرح بلوک کامل تصادفی مورد بررسی قرار گرفتند . طول دوره پروار دامها ۱۱۴ روز ( ۱۴ روز عادت پذیری و ۱۰۰ روز آزمایش اصلی ) در نظر گرفته شد . در پایان دوره آزمایش از هر تیمار سه رأس که به میانگین وزنی گروه نزدیکتر بودند، ذبح و تجزیه لاشه شدند . نتایج حاصله نشان داد که در بین نژادهای مختلف بزغاله های پاکستانی و بومی به ترتیب با ۱۲۰/۳ و ۷۰ گرم، در بین گروههای مختلف سنی بزغاله های ۱۲ ماهه و ۳ ماهه به ترتیب با ۱۱۰/۳ و ۴۰/۵ گرم و بزغاله های نر و ماده به ترتیب با ۱۰۰/۴ و ۷۱ گرم به ترتیب دارای بیشترین و کمترین افزایش وزن روزانه بوده اند و اختلاف بین میانگین افزایش وزن روزانه نژادهای مختلف، همچنین بین گروههای جنسی مختلف و بین گروه های سنی مختلف به استثنای گروه های سنی ۹ ماهه و ۱۲ ماهه معنی دار بود (۰/۰۱>P) . بازده لاشه گرم در دامهای مورد آزمایش از ۴۴/۳ درصد ( بزغاله های بومی ۴ ماهه ) تا ۴۸/۸ درصد ( بزغاله های دو رگ ) متغیر بود . درصد چربی داخلی لاشه گرم نیز از ۹/۱ درصد ( بزغاله های نر بومی ۳ ماهه ) تا ۱۵ درصد ( بزغاله های ۱۲ ماهه بومی ) متفاوت بود. با توجه به نتایج بدست آمده، بزغاله های دو رگ ۹ ماهه دارای عملکرد پرواری بهترو تولید گوشت بیشتری بودند.