سال انتشار: ۱۳۸۵

محل انتشار: هفتمین کنگره بین المللی مهندسی عمران

تعداد صفحات: ۹

نویسنده(ها):

لاله پرویز – دانشجوی کارشناسی ارشد، مهندسی منابع آب، دانشگاه تهران، گروه آبیاری و
مجید خلقی – دانشیار گروه مهندسی منابع آب دانشگاه تهران، کرج

چکیده:

با توجه به رشد جمعیت و افزایش نیازهای روز افزون فعلی و آینده جامعه، پیش بینی پدیده های موثر در برنامه ریزی مدیریت منابع آب از اهمیت چشمگیری برخوردار است. در سالهای اخیر توسعه مدلهای استوکاستیکی گام مهمی جهت رسیدن به این هدف مهم محسوب می گردند از جمله این مدلها می توان به مدل خود همبسته تجمعی میانگین متحرک ARMIA و یا مدلهای مشتق شده از آن مدل مانند مدل خود همبسته تجمعی میانگین متحرک کسری FARIMA اشاره کرد امکان پیش بینی توسط مدل ARMIA از طریق تخمین صحیح پارامترهای مجهول امکان پذیر میباشد. روشهای مختلفی جهت تخمین پارامترهای این مدل وجود دارند که می توان به روش ماکزیمم درستنمایی و حداقل مربعات و از روشهای جدید، الگوریتم ژنتیک نام برد. در این تحقیق ضمن ارائه چندین روش تخمین پارامترهای مدل ARMIA، مقایسه ای بین روشهای ارائه شده در یک مطالعه موردی بر روی داده های سالانه دبی ایستگاه های حوضه آبریز دریاچه ارومیه، انجام گرفته است. نتایج نشان دادند که روش الگوریتم ژنتیک به عنوان روش برتر نسبت به سایر روشهای مورد مقایسه در تخمین پارامترهای مدل استوکاستیکی ARMIA می باشد.