سال انتشار: ۱۳۸۵

محل انتشار: نهمین کنگره علوم زراعت و اصلاح نباتات

تعداد صفحات: ۱

نویسنده(ها):

غلامحسین شیراسماعیلی – اعضای هیات علمی مرکز تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی اصفهان و موسسه تحقیقات اصلاح و تهیه نهال و بذر
ابوالقاسم خدابنده – اعضای هیات علمی مرکز تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی اصفهان و موسسه تحقیقات اصلاح و تهیه نهال و بذر

چکیده:

به واسطه مزیتهای هیبریدها نسبت به ارقام آزاد گرده افشان ، در حال حاضر بیشترین سطح زیر کشت آفتابگردان در ممال ک پیشرفته را ارقام هیبرید بخود اختصاص داده است و در ایران نیز از اوایل دهه پنجاه اقداماتی جهت تهیه هیبریده ای مناسب و عرضه آن ها در حال انجام است . در همین راستا سیزده هیبرید آفتابگردان حاصل از تلاقی لاین های با خصوصیات مطلوب مورد مقایسه و بررسی نهایی قرار گرفته و هیبرید کتیل بعنوان یک هیبرید با صفات مطلوب بعنوان شاهد در نظر گرفته شد . آزمایش بصورت بلوک های کامل تصادفی در چهار تکرار در ایستگاه تحقیقات کشاورزی کبوترآباد اصفهان انجام شد . نتایج آزمایش نشان داد که هیبریدها از نظر وقوع مراحل مختلف نمو با یکدیگر اختلاف بسیار معنیدار آماری دارند . هیبریدهای۴۳ C. M. S.19×R. و C. M. S. 350/1×R-256 با حدود ١٠٥ روز طولانی ترین دوره رشد و هیبرید C. M. S. 26×R103 با ٩١ روز زودرسترین هیبریدها بودند. هیبریدها از نظر ارتفاع بوته، ارتفاع طبق تا سطح زمین و وزن هزار دانه اختلاف معنی داری داشتند اما قطر ساقه و طبق آن ها فاقد تفاوت معنی دار از نظر آماری بود . اگر چه دامنه تغییرات عملکرد دانه ژنوتیپ ها بین ٤٣٧٨ کیلوگرم در هکتار متعلق به C. M.S. 19×R-217 و ۳۴۳۹ کیلوگرم در هکتار متعلق به C. M. S. 26×R-103 بود اما تفاوت هیبریدها از نظر آماری معنی دار نگردید. با توجه به این مسئله هیبریدهای زودرس تر مانند C. M. S. 1052/1×R-14 و C.M. S. 350/1×R-14 و C. M. S. 26×R-103 قابل توجه می باشند.