سال انتشار: ۱۳۸۴

محل انتشار: دهمین کنگره ملی مهندسی شیمی ایران

تعداد صفحات: ۶

نویسنده(ها):

فرهاد پناهی نیا – دانشکده مهندسی شیمی و نفت – دانشگاه صنعتی شریف
مسعود فرونچی – دانشکده مهندسی شیمی و نفت – دانشگاه صنعتی شریف
سوسن دادبین – مرکز پرتو فرایند یزد – سازمان انرژی اتمی

چکیده:

شبکه ای کردن لاستیک سیلیکون با استفاده از روش شیمیایی (پراکسیدی) و روش تابش پرتوالکترونی انجام شد و این دوروش با استفاده از نتایج تست کشش، تست سختی وتورم تعادلی (اندازه گیری جرم مولکولی بین اتصالات عرضی) مورد مقایسه و بررسی قرار گرفت. دز اپتیمم جهت پخت با تابش پرتوالکترونی بدست آمد و سپس با استفاده از پر کننده ها و مواد افزودنی مناسب ضمن رسیدن به خواص مطلوب کاهش می یابد. میزان دز اپتمیم برای سیلیکون رابر بدون پر کننده و هیچ ماده افزودنی ، ۱۵۰ کیلوگری بدست آمد. جهت کاربردهایی با استحکام کمتر و ازدیاد طول نهایی بیشتر، از دزهای پایین تر می توان استفاده نمود. میزان دز اپتیمم برای سیلیکون رابر باافزودن پنج درصد پر کننده از نوع Fumed Silica، ۱۰۰ کیلوگرمی بدست آمد. افزودن پر کننده از نوع Fumed Silica به سیلیکون رابر به افزایش بازده شبکه ای شدن کمک می کندو جرم مولکولی بین کراس لینکها کاهش یافته و در نتیجه دانسیته کراس لینک، افزایش می یابد. دز اپتیمم نمونه های حاوی سیلیکا از استحکام کششی بالاتر و همچنین از سختی و مدول بمراتب زیادتری از نمونه بدون سیلیکا برخوردارهستند که این افزایش با کاهش ازدیاد طولو پارگی بخصوص در نمونه های ۱۰ درصد سیلیکا همراه است. با افزایش پر کننده سیلیکون رابر از ۵ درصد به ۱۰ درصد، دز اپتمم از ۱۰۰ کیلوگرمی به ۵۰ کیلوگرمی کاهش یافت.