سال انتشار: ۱۳۸۴

محل انتشار: سیزدهمین کنفرانس سالانه مهندسی مکانیک

تعداد صفحات: ۸

نویسنده(ها):

سیدمهدی رضاعی – دانشیار دانشگاه صنعتی امیرکبیر، دانشکده مهندسی مکانیک
عبدالرضا رحیمی – استادیار دانشگاه صنعتی امیرکبیر، دانشکده مهندسی مکانیک
عبدالحمید عزیزی – کارشناس ارشد دانشگاه صنعتی امیرکبیر، دانشکده مهندسی مکانیک

چکیده:

دو روش مرسوم برای تیز کردن سنگ، روش در سینگ تک نقطه ای و استفاده از ابزار دیسکی است. کم بودن انرژی مخصوص در سینگ و زبری سطح قطعه کار سنگ زده شده مطلوب ماست، اما داشتن این دو کمیت به صورت همزمان امکان پذیر نیست ولی می توان یک حالت بهینه بین دورا انتخاب کرد، بدین منظور مدلهایی ریاضی ارائه شده که انرژی مخصوص در سینگ و صافی سطح قطعه تولید شده را به پارامترهای ورودی در دو روش در سینگ مذکور وابسته کرده وسپس توسط آزمایشات تجربی تایید شده است. از این مدلهای ریاضی به عنوان راهنما برای انتخاب پارامترهای بهینه در درسینگ و مقایسه بین دو روش مذکور استفاده می شود.