سال انتشار: ۱۳۸۵

محل انتشار: همایش سراسری راهکارهای ارتقاء مدیریت بحران در حوادث و سوانح غیرمترقبه

تعداد صفحات: ۹

نویسنده(ها):

ناهید کامکار – سوپروایزر آموزشی
حسین مصطفوی – کارشناس ارشد فیزیولوژی
فرشته حکیمی – مدیر خدمات پرستاری
شهلا انصاری – سوپروایزر بالینی

چکیده:

سیستم اورژانس های پیش بیمارستانی در قالب نظام فوریتهای پزشکی از قدیمی ترین سیستم های درمانی می باشد. بدون شک انجام برنامه ریزی صحیح و اصولی در راستای ارتقای ارائه خدمات درمانی در فوریتهای پزشکی یک نیاز اساسی بشمار می رود (۱). بر اساس ماده ۱۹۳ برنامه ۵ ساله سوم توسعه مصوب مجلس شورای اسلامی در خصوص ساماندهی خدمات فوریتهای پزشکی پیش بیمارستانی، وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی طرح پوشش فراگیر خدمات اورژانس پیش بیمارستانی را باهمکاری سازمان مدیریت و برنامه ریزی کشور تهیه نمود. این آئین نامه دارای ۱۷ ماده می باشد که نکات اصلی آن به شرح ذیل میباشد:
پایگاه های اورژانس به سه دسته شهری ، شهری – جاده ای و جاده ای تقسیم می شود، که پایگاه شهری در مراکز استان و شهرهای با جمعیت بیش از ۲۵۰ هزار نفر و پایگاهشهری – جاده ای با جمعیت شهری بیش از ۵۰ هزار نفر جمعیت یا شهرهایی که از مراکز شهرستان بیش از ۵۰ کیلومتر فاصله داشته باشد را شامل می شود. پایگاه جاده ای در فواصل ۵۰ کیلومتر درجاده های اصلی مواصلاتی کشور قرار دارند درمورد پایگاه های شهری بازای هر ۱۲۰ الی ۱۴۰ هزار نفر جمعیت یک پایگاه اورژانس تعریف شده است. مراکز ارتباطات ۱۱۵ بعنوان فراخوان اورژانس مراکز استان و شهرهای با جمعیت بیش از ۲۵۰ هزار نفر بصورت مستقل تعریفگردیده که تماس شهروندان فقط از طریق شماره مقدور می باشد (۲).
مطالعه انجام شده توسط علیپور .ع و همکاران در استان مازندران نشان داد که ازنظر تجهیزاتی ارتباط معناداری بین هزینه مورد نیاز با تعداد ماموریت وجود ندارد ولی با تعداد آمبولانس ارتباط کاملا معنی داری وجود داشته است. (۳) مطالعه انجام شده توسط معمارزاده .م و همکاران در دانشگاه علوم پزشکی اصفهان نشان داد که اکثریت آمبولان سهایمورد مطالعه ایشان آمبولانسهایی با درجه متوسط () بوده و آمبولانس نوع پیشرفته () که در آن بررسی وجود نداشت . وسایل اطفاء حریق (۸۱%) ، وسایل کمک تنفسی (۷۲%) و داروهای پیشرفته احیاء (۵۸%) به ترتیب بیشترین فراوانی را در بررس تجهیزات آمبولانسها بخود اختصاص دادند. (۴)
تحقیق انجام شده توسط مجید پور.ح در دانشگاه علوم پزشکی کردستان نیز نشان داده است که با توجه به جمعیت استان، کمبود تعداد پایگاه ها وجود دارد. همچنین متسهلک بودن و فرسودگی ساختمان تعدادی از پایگاه های فوریتها وکمبود نیروی انسانی موردنیاز در سیستم فوریتها، کافی نبوده تعداد آمبولانسها و مستهلک بودن آنها، کمبود برخی از وسایل و تجهیزات پزشکی در داخل آمبولانس ها از دیگر مشکلات مشاهده شده در تحقیق یاد شده بود. (۱)
انتقال بیمار از محل حادثه به یک مرکز درمانی در چرخه سرویس دهی خدمات درمانی به بیماران از اهمیت ویژه ای برخوردار می باشد و به لحاظ اهمیت خاص آن مستلزم توجه بیشتری میباشد. (۵) انتقال بیماران اورژانس و ارائه خدمات اولیه نقش مهمی در کاهش تلفات و ناتوانی ناشی از حوادث دارد واز طرف دیگر با توجه به اینکه مطالعات محدودی در این زمینه وجود دارد و استان زنجان نیز سهم به مراتب کمتری از این مطالعات را دارد، این مطالعه با هدف بررسی وضعیت موجود پایگاه های اورژانس (فوریتهای پزشکی) و ارزیابی نیازهای آنها جهت رسیدن به استانداردها در سطح استان زنجان طراحی شد.