سال انتشار: ۱۳۸۴

محل انتشار: نهمین کنگره علوم خاک ایران

تعداد صفحات: ۷

نویسنده(ها):

حسین علیرضایی – عضو هیات علمی مراکز تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی استان های همدان و فا
مجید صوفی – عضو هیات علمی مراکز تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی استان های همدان و فا
علی اصغر فرهادی – عضو هیات علمی مراکز تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی استان های همدان و فا
هادی نظری پویا – عضو هیات علمی مراکز تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی استان های همدان و فا

چکیده:

فرسایش آبکندی از فرایندهای مهم تخریب خاک است که در اقالیم مختلف سبب تلفات قابل ملاحظه خاک و تولید مقادیر فراوان رسوب می شود . بر اساس تحقیقات انجام شده، سهم تولید رسوب آن چندصد برابر فرسایش پاشمانی و سطحی است ( مورگان ).۱۹۸۶ ازآنجا که آبکندها حلقه ارتباطی بین بالا دست آبخیز به کانالهای انتقال آب در پایین دست آبخیز هستند، لذا از طریق افزایش پیوستگی و ارتباط بخشهای مختلف آبخیز، اثرات زیست محیطی این پدیده بسیار بیشتر خواهد بود . گرچه در سالهای اخیر تحقیقات وسیعی بر روی تاثیرات تغییر اقلیم و کاربری اراضی بر نرخ فرسایش آبی صورت گرفته است، اکثر این تحقیقات به فرسایش سطحی ( شیاری و بین شیاری ) در اراضی زراعی پرداخته و بیشتر در سطح پلاتها انجام شده است ( پواسون و همکاران، ).۲۰۰۳ در همین مدت تحقیقات ناچیزی در زمینه فرسایش آبکندی در مقیاسهای مختلف زمانی و مکانی صورت پذیرفته است . در ایران نیز تحقیقات کمی در این زمینه انجام شده است . بر این اساس نیاز بسیار شدیدی به پایش و مطالعات تجربی در زمینه ایجاد و گسترش انواع آبکندها و مدلسازی درباره فرسایش آبکندی وجود دارد تا بتوان بستر مناسبی برای پیشگویی اثرات تغییر اقلیم و کاربری اراضی برنرخ فرسایش آبکندی فراهم نمود .