سال انتشار: ۱۳۸۵

محل انتشار: نهمین کنگره علوم زراعت و اصلاح نباتات

تعداد صفحات: ۱

نویسنده(ها):

جعفر شهابی فر – عضوهیات علمی مرکز تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی قزوین

چکیده:

نیتروژن یکی از مهم ترین عناصر غذایی و عامل کلیدی و دستیابی به عملکرد مطلوب در محصولات زراعی بوده و نقش مهمی در افزایش عملکرد محصولات کشاورزی دارد .به طوری که کمبود آن بیش از سایر عناصر غذایی عملکرد را محدود می کند. در راستای صرفه جویی در مصرف کودهای نیتروژنه، حفاظت مطلوب از محیط ز یست و افزایش کارایی کودهای نیتروژنه طرحی تحقیقاتی تحت عنوان افزایش کارایی نیتروژن در گندمدر سال ١٣٨٣ در قالب ٥ تیمار به مرحله اجرا درآمد . تیمار های مورد آزمایش شامل : تیمار اول = شاهد (مصرف تمام عناصر به صورت عرف زارع (سه تقسیط )، تیمار سوم = مصرف ١٥٠ کیلوگرم نیتروژن از منبع اوره در هکتار در دو قسط سرک، تیمار چهارم= ۱/۳ نیتروژن از منبع SCU به صورت پایه + ۱/۳ سرک اول (اوره) + ۱/۳ سرک دوم (اوره) وتیمار پنجم= ۱/۳ نیتروژن از منبع کود کامل ماکرو + ۱/۳ سرک اوره + ۱/۳ سرک اوره در سه تکرار در دو محل با بافت های مختلف در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی به مرحله اجرا درآمد . صفات مورد اندازه گیری در این طرح شامل عملکرد دانه ، بازیافت زراعی و بازیافت نیترو ژن بود . نتایج حاصل از طرح نشان داد که در محل با بافت لوم بیشترین میزان عملکرد دانه از تیمار پنجم به مقدار ٥٠٣٩ کیلوگرم در هکتار به دست آمد که بیشترین میزان بازیافت زراعی نیز از همین تیمار به میزان ۱۳/۴ کیلوگرم در کیلوگرم کود بود . بیشترین میزان بازیافت نیترو ژن مربوط به تیمار سوم به میزان ۳۴/۷ درصد بود . در خاک با بافت کلی لوم بیشترین عملکرد دانه ٥١١٢ کیلوگرم در هکتار از تیمار پنجم و با بازیافت زراعی ۱۲/۱ کیلوگرم در کیلوگرم کود همراه بود . بیشترین میزان بازیافت نیترو ژن از آن همین تیمار با ٣٣ درصد همراه بود.