سال انتشار: ۱۳۷۸

محل انتشار: دومین همایش ملی بهداشت محیط

تعداد صفحات: ۷

نویسنده(ها):

ذبیح الله یوسفی – دانشگاه بهداشت دانشگاه علوم پزشکی ساری
احمد گلی – مرکز آموزش بهورزی شهرستان ساری

چکیده:

سموم دفع آفات و ورود آنها به محیط زیست به عنوان مواد زاید سمی و خطرناک(طبق تعریف EPA) اکنون به صورت بی رویه ای منابع آبی استان مازندارن را تهدید می کند. این تحقیق به عنوان پایه ای برای برآورد پتانسیل خطر و آگاهی از کیفیت و کمیت سموم مصرفی و ورود آنها به منابع آبی استان مازندران و ابزاری برای برنامه ریزی و مدیریت هوشیارانه کنترل بر مواد سمی و خطرناک تلقی می شود. گردآوری اطلاعات بر مبنای مصاحبه توسط پرسشنامه و نمونه گیری به صورت نمونه گیری چند مرحله ای و خوشه ای از شهرستان و روستا و خانوارها بوده است. نتایج حاکی از آن است از بین شهرهای استان، شهرستان آمل با ۵۹۰۰۰ هکتار سطح زیر کشت برنج بیشترین سموم مصرفی استان(۲۵/۵ درصد) را به خود اختصاص داده است و شهرستان رامسر با ۱۶۲۰۰ هکتار سطح زیر کشت برنج کمترنی میزان سموم (۱/۳ درصد) را داراست. کل سموم مصرفی استان در فصل زراعی برنج ۳۱۰۵ تن برآورد گردید. در بین سموم دفع آفات، ماچتی، ساترن، رونستار، هینوزان سوین، دیازینون به عنوان سموم متداول و عمده از نظر کمیت مورد مصرف قرار می گیرند و سم ماچتی با متوسط سرانه ۲۹۷ میلی لیتر (بازای جمعیت کل استان) و سوین با ۵۴ میلی لیتر بترتیب از بیشترین و کمترین مصرف برخوردارند.به علت بالا بودن سطح آب زیرزمینی در کلیه مناطق استان و نیز وفور منابع آبهای سطحی غالب سموم مصرفی جذب نشده پس از مسیر کوتاهی وارد منابع آبهای زیرزمینی و سطحی استان می شوند و به شدت منابع آبی مورد تهدید می باشد.