سال انتشار: ۱۳۸۶

محل انتشار: اولین همایش سازگاری با کم آبی

تعداد صفحات: ۱

نویسنده(ها):

مجید قنادی – سردبیر نشریه ی آب و محیط زیست – شرکت مهندسی آب و فاضلاب کشور
ژاله فرهادپور – کارشناس دفتر نظارت بر بهداشت آب و فاضلاب – شرکت مهندسی آب و فاضلاب کشور

چکیده:

در پایان سال ۱۳۸۵ بالغ بر ۲۲۹ دستگاه آب شیرین کن با توان تولید روزانه ای ۷۶/۷ هزار متر مکعب در شهرها و روستاهای کشور شمارش شده ا ست که در مقایسه با سال ۱۳۸۳ از نظر تعداد ۶۳/۳ درصد و از نظر ظرفیت ۶۹/۵ درصد رشد نشان می دهد . بیشترین تراکم آب شیرین کن ها به ترتیب متعلق به استان های بوشهر و هرمزگان و قم بوده است . در سال ۱۳۸۵ فرآیند اسمزمعک وس با شمار ۲۱۸ واحد و مجموع توان تولید روزانه ی ۵۴/۶ هزار مترمکعب در مکان نخست قرار داشته است و پس از آن، از نظر تعداد، فرآیند تقطیر چند مرحله ای ) ) MSF وVCهر یک با شمار ۵ واحد و از منظر ظرفیت، فرآیندهای MSF و MED هر یک به ترتیب با مجموع توان تولید روزانه ی ۱۸/۵ و ۲ هزار متر مکعب، رتبه های دوم و سوم را دارا بوده اند .
در گروه آب شیرین کن های ساحلی، کیفیت آب استحصال شده مخلوطی از سولفاته و کلروره ی سدیک و کلسیک بوده و کارآمدی آب شیرین کن ها در تقلیل TDS آب ۹۸/۷۵ درصد بوده است . در گروه آب شیرین کن های مناطق مرکزی، کیفیت آب خام و تصفیه شده با تقلیل ۹۱/۵ درصدی در مقدار TDS در گروه کلرورسدیک قرار دارد . از دیدگاه ارزش تغذیه ای، در برخی از آب شیرین کن ها، مقادیر کلسیم، منیزیم و سختی آب استحصال شده، کمتر از حداقل رهنمو د توصیه شده قرار داشته و در موا ردی pH آب نیز به سمت حالت اسیدی و خورنده تمایل نشان می دهد