سال انتشار: ۱۳۸۵

محل انتشار: سومین همایش ملی بحرانهای زیست محیطی ایران و راهکارهای بهبود آنها

تعداد صفحات: ۱۰

نویسنده(ها):

ایمان همایون نژاد –
احمد سواری –
غلامرضا نوری –
بهزاد سعیدپور –

چکیده:

مخازن چاه نیمه زابل سه گودال طبیعی بزرگ در جنوب دشت سیستان واقع درجنوب شرقی ایـران مسـاحتی بـالغ بـر ۵۰ میلیـون متر مربع را به خود اختصاص داده انـد . از آب ذخیـره شـده در ایـن گودالهـا جهـت آبیـاری اراضـی دشـت سیسـتان و تـامین آب شـرب شهرهای زابل و زاهدان استفاده می شود . علیرغم بدیهی بودن اهمیت دریاچه های چاه نیمه تاکنون به جزء بررسـی منشـاء رسـوبات چـاه نیمه ها و مطالعه لیمنولوژیک مخازن، مطالعه مشخصی به ویژه در مـورد کیفیـت آب چـاه نیمـه هـای اول، دوم و سـوم صـورت نگرفتـه است . بدین جهت به منظور بررسی کیفیت آب دریاچه های چاه نیمه برخـی ازخ صوصـیات فیزیکـی و شـیمیایی آب، از پـاییز سـال ۱۳۸۳ تا نیمه تابستان سال ۱۳۸۴ در ۹ ایستگاه منتخب مورد بررسی قرار گرفت و نمونه برداری بصورت فصلی انجـام گرفـت نتـایج نشـان داد که میانگین مقدار BOD5 ، COD و نیترات و نیتریت در کلیه ایستگاهها و در فصول مختلف سال بسیار نـاچیز اسـت . مقـدار فسـفات به جزء در ایستگاه سوم در سایر ایستگاهها از حد استاندارد پایین تر می باشد میزان اکسـیژن محلـول در تمـام فصـول سـال بـرای آبزیـان مناسب است . اما میانگین مقدار کل جامدات محلول ومعلق، سختی کل،کـدورت همچنـین هـدایت الکتریکـی در هـر سـه مخـزن چـاه نیمه بالا بوده که ناشی از شرایط جوی و درجه حرارت بالای منطقه، طوفانهای شن، و جنس خاک بستر دریاچه ها می باشد .