سال انتشار: ۱۳۷۸

محل انتشار: سومین همایش انجمن زمین شناسی ایران

تعداد صفحات: ۵

نویسنده(ها):

سیدبهزاد سیادتی – کارشناس ارشد زمین شناسی – مرکز تحقیقات کارست کشور – وزارت نیرو

چکیده:

کارست پدیده ای فرسایشی می باشد که ساز و کار آنانحلال و تخریب سنگهای قابل حل توسط آبهای اسیدی در بخش های سطحی و زیر زمینی است. مطالعه نواحی کارستیک از دو جنبه حائز اهمیت می باشد. از نظر هیدروژئولوژی این نواحی منابع آب زیر زمینی قابل توجهی را دارا هستند و در زمینه زمین شناسی مهندسی مسایل خاصی را برای سازه های هیدرولیکی بویژه سدها ایجاد می نماید.
منطقه مورد مطالعه در یال جنوبی رشته کوه البرز مرکزی و در مجاورت روستای پلور ۷۵ کیلومتری شمال شرق تهران واقع گردیده است. سازند لار عمده ترین و گسترده ترین بیرون زدگی سنگهای آهکی را تشکیل می دهند که تحت تاثیر رخدادهای زمین ساختی قرار گرفته و توسط گسل هاییبا روند شمال غرب – جنوب شرق قطع شده اند. سد مخزنی لار بر روی این آهکها و در نزدیکی محل تلاقی رودخانه های لار و دلیچای قرار گرفته است. بررسی ها نشان داده است که روند گسترش کارست در منطق در ارتباط با آتشفشان دماوند بوده و از دوگانگی در منشاء و ابعاد متغیری برخوردار می باشد. کارستی شدن در بخشهای سطحی به هوازدگی و تاثیر آبهای اتمسفری محدود است درحالیکه در نواحی عمیقتر (بیش از ۴۰۰ متر) وجود غارهای بزرگ و متعدد بیانگر آن است که فرایند انحلال نوسط آبهای اتمسفری گرم شده با قابلیتانحلال زیاد تشکیل یافته اند. مقاله حاضر رونمد گسترش کارست را با توجه به نتایج سنگ شناسی و ایزوتوپ های پایدار بیان می کند.