سال انتشار: ۱۳۸۵

محل انتشار: همایش ملی مناسب سازی محیط شهری

تعداد صفحات: ۰

نویسنده(ها):

مهران رفیعی – کارشناس ارشد شهرسازی سازمان جغرافیایی نیروهای مسلح
فریده امجدی – کارشناس ارشد شهرسازی سازمان نوسازی و تجهیز مدارس کشور

چکیده:

بخش قابل توجهی از افراد جوامع به گونه ای دچار معلولیت هستند . بر اساس پیش بینی سازمان ملل متحد امار معلولین سراسر جهان با هر نوع و میزان معلولیت در سال ۲۰۰۰ بالغ بر ۱۳/۵ درصد کل جمعیت جهان بوده است و اگر افرادی که دچار معلولیت موقت (مثلا شکستگی پا) هستند نیز در نظر گرفته شوند این رقم به مراتب افزایش خواهد یافت. افراد معلول و کم توان که جانبازان نیز جزء آن می باشند بخش عمده ای سفرهای پیاده شهری را به خود اختصاص می دهند. آنها بسیار مشتاق هستند که همانند دیگران در فضاهای عمومی شهر با راحتی و ایمنی آرادانه تردد نمایند. با وجود این، در اکثر موارد برای ایشان امکانات و تسهیلات مناسب سفرهای شهری و به خصوص پیاده روی فراهم نیست.
در بند ۲۵ مصوبه سی و هفتمین اجلاس مجمع عمومی سازمان ملل متحد در ارتباط با حقوق افراد معلول چنین آمده است:
اصل تساوی حقوق معلولین و افراد سالم حاکی ا زآن است که نیازهای کلیه افراد جامعه از اهمیت یکسانی برخودار بوده و رفع این نیازهاست که می بایید اساس برنامه ر یزی جوامع را شتکیل دهد. ایین اصل حکم می کند که منابع به گونه ای به کار گرفته شوند که امکانات و فرصت های یکسان برای تممی افراد جامعه تضمین شود.
بنابراین منساب سازی تسهیلات پیاده روی برای افراد معلول و کم توان نه تنها از نظر حمل و نقل و جابه جایی ، بلکه از دیدگاه اجتماعی و انسانی نیز حائز اهمیت است.