سال انتشار: ۱۳۸۶

محل انتشار: یازدهمین کنگره سالانه انجمن مهندسین متالورژی ایران

تعداد صفحات: ۱۰

نویسنده(ها):

محمد علی نیلفروش همدانی – کارشناس ارشد محیط زیست ذوب آهن اصفهان

چکیده:

دنیا تقریبا خط مشی کاهش آلاینده CO2 را دنبال می کند. صنایع فولاد فقط حدود ۵% از آلودگی CO2 را (از کل ۱۲۰۰ میلیون تن CO2 در سال ۱۹۹۰) در بر می گیرد. اتحادیه اروپا انگیزه های قوی تجاری برای کاهش CO2 دارد و این امر در زمانی اتفاق خواهد افتاد که تقاضای فولاد بیش از حال حاضر است. تغییر طرح فرایندهای در حال بهره برداری موجود در راستای کاهش آلایندگی CO2 حتی در صورت امکان اجرا، بسیار پر هزینه خواهد بود. علیرغم این بسیاری از راه حل های ارائه شده در این جهت حرکت می کند. راه حل دیگر تمرکز روی افزایش CO2 در گاز خروجی و سپس به دام انداختن آن می باشدبطوریکه به طبیعت وارد نشود. این راه حل ها عملی و گران می باشد. در هر حال امروزه راه حل ها و تکنولوژی هایی وجود دارد که اگر بطور کامل اجرا شود می تواند آلودگی CO2 را بدون تغییر قابل ملاحظه ای در روش های جاری بهره برداری کاهش دهد. در این مقاله در زمینه استفاده از چنین تکنولوژی هایی در واحدهای تولید فولاد بحث می نماید. در صورت اجرای کامل این راه حل ها به میزان ۱۵۰ میلیون تن CO2 در سال (یعنی به میزان ۸-۱۰% از کل CO2 تولیدی) در یک زمان نسبتا کوتاه کاهش خواهد یافت. در ادامه آلاینده های CO2 در ذوب آهن اصفهان بررسی می گردد.