مقاله برنامه هاي توسعه اقتصادي – اجتماعي و تاثير آن بر واگرايي و همگرايي گروههاي قومي در ايران که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در تابستان ۱۳۸۸ در پژوهش نامه علوم اجتماعي از صفحه ۶۷ تا ۹۸ منتشر شده است.
نام: برنامه هاي توسعه اقتصادي – اجتماعي و تاثير آن بر واگرايي و همگرايي گروههاي قومي در ايران
این مقاله دارای ۳۲ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله گروههاي قومي
مقاله توسعه ناموزون
مقاله عناصر و مولفه هاي تشكيل دهنده جامعه انساني
مقاله واگرايي و همگرايي

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: سيف الهي سيف اله
جناب آقای / سرکار خانم: حافظ اميني حميرا

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
روابط و مناسبات اجتماعي در درون جامعه انساني موجب پيدايش گروه هاي اجتماعي مي شود. نقش و پايگاه متفاوت گروه هاي اجتماعي در جامعه، تعيين كننده روابط و حركت هاي اجتماعي آن ها است. گروه هاي قومي از جمله مهم ترين گروه هاي اجتماعي محسوب مي شوند كه در تصميم گيري ها و برنامه ريزي هاي اقتصادي، اجتماعي و انساني تاثير فراوان گذارده و از آن تصميمات نيز تاثيرات فراواني مي پذيرند (سيف اللهي، ۱۳۷۳، صص ۱۸۲ – ۱۸۱)
فرايند توسعه ناپايدار و ناموزون جامعه ايران از يك سو به دليل ناموزوني اركان و مولفه هاي بنيادين تشكيل دهنده آن و از سوي ديگر به دليل تركيب ناموزون اين اركان و مولفه ها است. در واقع، برنامه هاي توسعه اقتصادي، اجتماعي و انساني شصت سال گذشته ايران وارث تاريخي توسعه ناموزون و متاثر از رشد و توسعه سرمايه داري اقتصاد جهاني تهيه و تدوين شده است. حاصل چنين فرايندي است كه تهيه برنامه هاي توسعه اقتصادي، اجتماعي و انساني جامعه ايران با نارسايي ها و كاستي هاي فراواني در بهره يابي از امكانات و منابع جامعه جهت پاسخگويي به نيازها و خواست هاي گروه هاي اجتماعي، از جمله گروه هاي قومي، جامعه ايران مي باشد. در واقع، برنامه هاي توسعه اقتصادي، اجتماعي و انساني جامعه، تحت تاثير رويكردها و الگوهاي بر گرفته از رشد و توسعه سرمايه داري و اقتصاد جهاني، يكي از اركان اصلي شكل دهنده نظام اجتماعي ايران يعني تركيب جمعيتي – قومي را ناديده گرفته است.
نگاهي به عملكرد برنامه هاي توسعه اقتصادي – اجتماعي قبل و بعد از انقلاب اسلامي مبين آن است كه موانع و تنگناهاي بنيادين بر سر راه تهيه برنامه هاي توسعه اقتصادي، اجتماعي و انساني متناسب و مطلوب براي جامعه ايران به ترتيبي كه موجب همگرايي گروه هاي قومي شود، وجود داشته و دارد. آگاهي از موانع و تنگناهاي موجود بر سر راه تقويت همگرايي گروه هاي قومي در جامعه ايران، ورود به حوزه هاي گوناگون زندگي اجتماعي را پيش روي قرار مي دهد. اما در اين مقاله، قصد نقد و بررسي برنامه هاي توسعه اقتصادي – اجتماعي و تاثير آن بر واگرايي و همگرايي گروه هاي قومي در ايران است. يعني به علل و عواملي توجه خواهد شد كه از بطن روابط اجتماعي جامعه ايران برخاسته است و طي زمان، شكل ساختاري به خود گرفته است.
بررسي اسناد و مدارك معتبر، مستند و تحليل محتوي آن ها و انجام مشاهدات در قالب روش هاي اسنادي، ميداني و دلفاي حاكي است كه موارد زير از علل و عوامل واگرايي گروههاي قومي جامعه مي باشند:
كمبود آب و شرايط اقليمي و جغرافيايي گسترده ايران
تمركزگرايي شديد مديريت سياسي
بي توجهي به مشاركت گروه هاي قومي
•ناديده گرفته شدن مطالبات و نيازهاي گروه هاي قومي در اثر ييروي از نظريه نوسازي
تبعيت از سياست قومي همانندسازي گروه هاي قومي
نابرابري هاي اقتصادي _ اجتماعي ميان گروه هاي قومي
توسعه انساني نابرابر ميان گروه هاي قومي
توسعه ناموزون و نامتناسب مناطق قومي