سال انتشار: ۱۳۷۵

محل انتشار: چهارمین کنگره تغذیه ایران

تعداد صفحات: ۱۰

نویسنده(ها):

سید ابوالقاسم جزایری – استاد دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی تهرا

چکیده:

در حال حاضر، گروههایی از جمعیت کشور ما (و سایر کشورها) دچار سوء تغذیه هستند. مسائل ناشی از کم غذایی، عبارتند از بدی تغذیه انرژی- پروتئین در کودکان، کم خونی و بیماری ناشی از کم بود ید. بخشی از جمعیت نیز از مشکلات ناشی از اضافه مصرف یا مصرف رژیم غذایی نامتعادل- چاقی، بیماری قند و بیماری قلب و عروق رنج می برند. برخی از علل پدید آورنده و عوامل مساعد کننده برای پیدایش بدی تغذیه، عبارتند از کمبود غذایی، درآمد پایین، آگاهیهای تغذیه ای پایین مردم و بیماریهای عفونی و انگلی. در پی کنفرانس بین المللی تغذیه در آذرماه ۱۳۷۱ (دسامبر ۱۹۹۲) در رم، که در آن دولتها رسما خود را متعهد کردند برنامه ای کشوری برای بهبود وضع تغذیه تدوین و اجرا کنند. دولت جمهوری اسلامی ایران نیز اقدام به تدوین "برنامه اجرایی غذا و تغذیه کشور" کرد. نمایندگان بخشها، وزارتخانه ها و سازمانهای مختلف، با هماهنگی "انستیتو تحقیقات تغذیه ای و صنایع غذایی کشور"، فعالانه در این کار شرکت کردند. هدفهای کلی برنامه، عبارتند از:۱) ارتقای امنیت غذایی خانوار، ۲)بهبود وضع تغذیه مردم، با تاکید خاص بر گروههای آسیب پذیر (زنان و کودکان). برخی از هدفهای ویژه از این قرارند:۱) افزایش تولید و بهبود دسترسی به مواد غذایی، ۲)کاهش شیوع بدی تغذیه در کودکان،۳) کاهش شیوع کم خونی و بیماری ناشی از کمبود ید، ۴) بهبود کیفیت بهداشتی مواد غذایی، ۵) تقویت نظام اطلاع رسانی غذا و تغذیه. سیاستها و راهبردهای کلی که برای رسیدن به این هدفها انتخاب شده است، عبارتند از: ۱)استفاده بهینه از غذای موجود، ۲) بهره گیری از نظام مراقبتهای اولیه بهداشتی،۳) تقویت همکاری های بین بخشی و درون بخشی، ۴) جلب مشارکت مردم، ۵) ارتقای آگاهیهای بهداشتی و تغذیه ای مردم. ۶) تقویت نظام برنامه ریزی غذا و تغذیه.