مقاله بقا بيماران پيوند ريه بيمارستان دکتر مسيح دانشوري که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در بهار ۱۳۸۹ در نشريه جراحي ايران از صفحه ۱۶ تا ۲۱ منتشر شده است.
نام: بقا بيماران پيوند ريه بيمارستان دکتر مسيح دانشوري
این مقاله دارای ۶ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله پيوند ريه
مقاله ميزان بقا
مقاله فيبروز ريوي
مقاله برونشکتازي
مقاله سيستيک فيبروزيس

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: عباسي دزفولي عزيزاله
جناب آقای / سرکار خانم: شيخي کامبيز
جناب آقای / سرکار خانم: دانشوركاخكي ابوالقاسم
جناب آقای / سرکار خانم: پژهان ساويز
جناب آقای / سرکار خانم: نجفي زاده كتايون
جناب آقای / سرکار خانم: خدامي ويشته حميدرضا

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
زمينه و هدف: پيوند ريه درمان نهايي بسياري از بيماران با بيماري پيشرفته ريوي است. پيچيدگي اين روش، کمبود بيماران دهنده، کمبود مراکز تخصصي پيوند ريه و هزينه بالاي آن برخي از مشکلات پيش روي پيشرفت اين روش هستند. با وجود انجام بيش از ۳۰ مورد پيوند ريه در کشورمان، تا به حال ميزان بقا اين بيماران گزارش نشده است. از اينرو، هدف از مطالعه حاضر گزارش ميزان بقا اين بيماران در مرکز تحقيقات پيوند ريه بيمارستان دکتر مسيح دانشوري است.
مواد و روش ها: با استفاده از بانک اطلاعاتي بيماران پيوند ريه مرکز تحقيقات پيوند ريه بيمارستان دکتر مسيح دانشوري، اطلاعات بيماران پيوندي در سال هاي ۱۳۷۹ لغايت ۱۳۸۸ استخراج شد. اين بيمارستان يک بيمارستان دانشگاهي است و مرکز ارجاع براي پيوند ريه در ايران مي باشد. ميزان بقا با استفاده از جداول عمر و روش کاپلان ماير محاسبه شد.
يافته ها: در مدت مذکور ۳۳ بيمار تحت پيوند ريه قرار گرفتند. ۲۵ بيمار (۷۶%) مرد بودند و ميانگين سني آنها ۱۵±۳۸ سال بود. علل پيوند عبارت بودند از: فيبروز ريوي (۲۲نفر، ۶۷(%، COPD (5نفر، ۱۵%)، برونشکتازي (۴نفر، ۱۲%)، و سيستيک فيبروزيس (۲نفر، ۶%). ۲۲ مورد (۶۷%) پيوند ريه يک طرفه و ۱۱ مورد (۳۳%) پيوند ريه دو طرفه انجام شد. ميزان بقا يک و پنج ساله تمام بيماران به ترتيب ۳۳% و ۲۴% و ميانگين و ميانه بقا آنها به ترتيب ۳۲ و ۱۷ ماه بود. در بيماراني که پس از دو هفته زنده مانده بودند، ميزان بقا يک و پنج ساله به ترتيب ۵۱% و ۳۶% و ميانگين و ميانه بقا آنها به ترتيب ۴۵٫۸ و ۲۰٫۸ ماه بود.
نتيجه گيري: مطالعه حاضر نشان داد که ميزان هاي بقا بيماران پيوند ريه اين مرکز در مقايسه با آمارهاي جهاني در سطح پايين تري قرار دارند. اگرچه تجربه جديد جراحي پيوند، وضعيت نامطلوب بيماران انتخاب شده از نظر نوع بيماري و شدت آن و نيز خصوصيات فردي بيماران (تحصيلات و وضعيت اقتصادي اجتماعي پايين) تا حدي توضيح دهنده اين علل هستند، اما برنامه ريزي در جهت ارتقاي بهبود بقا اين بيماران ضروري به نظر مي رسد.