سال انتشار: ۱۳۸۵

محل انتشار: سیزدهمین کنفرانس دانشجویان مهندسی عمران سراسر کشور

تعداد صفحات: ۸

نویسنده(ها):

اقبال شاکری – استادیار گروه مهندسی و مدیریت ساخت، دانشکده عمران، دانشگاه صنعتی امیرکبیر
امید صمدی واقفی – کارشناس ارشد مهندسی و مدیریت ساخت دانشگاه صنعتی امیرکبیر

چکیده:

بافتهای متراکم و فرسوده امروزه بخشهای قابل تـوجهی از شـهرهای بـزرگ مـارا تـشکیل مـی دهنـد . در شـهر تهـران هم اکنون بیش از ۶۰ درصد بافت های مسکونی فرسوده اند که نیاز به نوسازی و بازسازی دارند که از این تعـداد ۳۰ درصـد نیازمند تخریب کاملند . وجود ویژگیهایی نامطلوب همچون کاربریهای ناسازگار، تـراکم ترافیـک، تـراکم شـدید جمعیـت ، وضعیت ناسالم زیست محیطی ، کمبود تسهیلات اجتماعی و خدمات شهری مدیریت شهری را به سمت اجـرای برن امـه هـای نوسازی و بازسازی این مناطق سوق داده است . بلند مرتبه سازی بدلیل داشتن امتیازاتی از قبیـل اسـتفاده بیـشتر و بهتـر از سطح زمین در شهره ا، تامین فضای باز و محیط زیست بهتر می تواند یکـی از راهکارهـای مـوثر در جهـت ارتقـای کیفـی وضعیت مناطق متراکم و فرسوده شهری بشمار آید .
در این مقاله ضمن تعریف ساختمان بلند و مرور پیشینه قوانین و مقررات احداث این گونه سـاختمانها در ایـران، شـرایط مناطق متراکم و فرسوده را مورد مطالعه قرار داده و مزیتهای بلندمرتبه سازی به عنوان راهکاری برای بهبود وضعیت مناطق متراکم و فرسوده بررسی می گردد .