مقاله بهبود قدرت پيش بيني بروز ديابت نوع ۲ با استفاده از معيار سال ۲۰۰۳ قند ناشتاي مختل: يافته هاي يک مطالعه مبتني بر جمعيت با پيگيري ۶٫۵ ساله در تهران که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در آبان ۱۳۸۸ در مجله غدد درون ريز و متابوليسم ايران از صفحه ۳۵۵ تا ۳۶۲ منتشر شده است.
نام: بهبود قدرت پيش بيني بروز ديابت نوع ۲ با استفاده از معيار سال ۲۰۰۳ قند ناشتاي مختل: يافته هاي يک مطالعه مبتني بر جمعيت با پيگيري ۶٫۵ ساله در تهران
این مقاله دارای ۸ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله قند ناشتاي مختل
مقاله پيش بيني
مقاله ديابت نوع ۲
مقاله منحني راك

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: هراتي هادي
جناب آقای / سرکار خانم: توحيدي مريم
جناب آقای / سرکار خانم: حدائق فرزاد
جناب آقای / سرکار خانم: حبيبي معيني علي سيامك
جناب آقای / سرکار خانم: عزيزي فريدون

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
مقدمه: هدف از اين مطالعه پاسخ به اين پرسش بود که آيا استفاده از معيار سال ۲۰۰۳ قند ناشتاي مختل (IFG) در مقايسه با تعريف سال ۱۹۹۷ انجمن ديابت آمريکا، باعث بهبود قدرت پيش بيني ديابت نوع ۲  (T2DM)در آينده در يک جمعيت شهري مي شود يا خير.
مواد و روش ها: همه افراد غير ديابتي شركت كننده در مطالعه قند و ليپيد تهران (۵۷۹۴ فرد، ۴۲±۱۳ ساله) به مدت ۶٫۵ سال پيگيري شدند. بروز ديابت نوع ۲ بر اساس معيارهاي سال ۱۹۹۹ سازمان جهاني بهداشت تعريف شد. براي محاسبه خطر نسبي (RR) بروز ديابت، از تحليل رگرسيوني کاکس استفاده شد. تمايز بين مدل ها، با محاسبه سطح زير منحني راك (AUC) ارزيابي شد.
يافته ها: در دوره پيگيري، ۳۵۱ مورد جديد ديابت نوع ۲ تشخيص داده شد. در تحليل تك متغيره، خطر نسبي بروز ديابت بر اساس معيارهاي ۱۹۹۷ و ۲۰۰۳ به ترتيب (۷٫۵-۱۲٫۳) ۹٫۶ و (۶٫۴-۱۰٫۰) ۸٫۴ بود. پس از تعديل سازي براي همه عوامل خطرساز ديابت، RR با معيار ۲۰۰۳ بيشتر از تعريف ۱۹۹۷ شد ]به ترتيب RR با فاصله اطمينان ۹۵%: (۲٫۶۲-۴٫۲۷) ۳٫۳۴ در برابر (۱٫۸۵-۳٫۲۸)[۲٫۴۶ . وارد نمودن معيار ۲۰۰۳ در مدل چند متغيره، ميزان تمايز را نسبت به تعريف ۱۹۹۷بهبود بخشيد AUC] با فاصله اطمينان ۹۵%: (۰٫۷۴-۰٫۸۳) ۰٫۷۸ در مقابل (۰٫۷۰-۰٫۷۹) ۰٫۷۴، [P<0.01. مدل هايي که شامل معيار ۲۰۰۳ يا اختلال تحمل گلوکز بودند، داراي تمايز مشابهي بودند (AUC 0.786 در مقابل ۰٫۷۸۰، P=0.7).
نتيجه گيري: وقتي در غربالگري جمعيت از نظر وضعيت ديابت، از گلوکز ناشتا استفاده مي شود، عملکرد معيار ۲۰۰۳ براي اختلال گلوکز ناشتا در پيش گويي بروز آتي ديابت، به طور قابل توجهي بهتر از معيار سال ۱۹۹۷ است.