در پایان این مرحله تقریباً کار محقق جوان رو به راه شده و خود وی خواهد دانست چه باید بکند.

اینجاست که شروع به خواندن و مطالعه  منابع پیدا شده کرده و عملاً اقدام به یادداشت برداری خواهد نمود.برای یادداشت و جمع آوری هر مورد میبایستی از یک برگه  یادداشت که ابعاد آن کمی بزرگتر از کارتهای منابع خواهد بود (۱۵ هر ۱۰ سانتیمتری با ۶ xر ۴ اینچ) استفاده شده و حتماً منبع مربوط و با ذکر صفحهی محل اخل مطلب یادداشت گردد.

نوشتن هر مطلبی که از منبعی یادداشت میکنیم روی یک برگه یادداشت در موقع نوشتن مقاله و تنظیم مطالب، کمک فوق العاده مؤثری خواهد کرد تا مجبور به دوباره کاری و چند باره کاریهای مکرر در موقع چرکنویس و پا کنویس مقاله نشویم بدین معنی که قبل از شروع نوشتن مقاله یادداشتهای مربوط به هر قسمت را دسته بندی کرده و در ذهن خود طرح کلی مقاله را ریخته و جای هر دسته از یادداشتها را در هر بخش معین کرده و هر تغییری که لازم ببینیم در جمله  گویا و ریز نکات برای آخرین بار داده و سپس شروع به نوشتن می نماییم.

نظر به اینکه در نوشتن مقاله اغلب نویسنده مانند شاعر که به هنگام شعر گفتن با وسواسی زیاد کلمات مختلف را مینویسد و خط می زند و در یک بیت اگرشی را و یا شبها را بیتوته نکند باری… وقت زیادی صرف میکند و مرتب کلمات را جابه جا و تعویض می نماید، نویسنده  مقاله نیز ممکن است مرتب طرح مطلب و نحوه  تنظیم اطلاعات تهیه شده را با پیشرفت نوشته و آمدن مطالب نو و تازه به ذهن تغییر دهد و هریار میکوشد آنرا بی نقص تر و مؤثر از آب درآورد.

از این نظر مهمترین طریق برای صرفه جویی در وقت و انرژی این است که به جای نوشتن کامل مقاله، به تهیه  اسکلت و استخوان بندی آن بپردازیم به این طریق که با پیشرفت نوشته هریار که به جایی میرسیم که باید یادداشتی را وارد کنیم شماره یا علامتی روی آن یادداشت گذارده و همان شماره یا علامت را در جایی که لازم است وارد شود بگذاریم و به قدر کافی جای خالی بازگذارده و رد شویم. تا در صورتی که در صفحات بعد حس کردیم بهتر است آن مطلب جابهجا شود با سهولت این کار را انجام دهیم و از بازنویسی های مکرر نجات یابیم. پس از تنظیم نوشته به این ترتیب و پس از آنکه احساس کردیم که دیگر هیچگونه تردیدی در مورد روال منطقی نوشته و تنظیم آن نداریم می توانیم به پا کنویسی کلی آن اقدام کنیم.