مقاله بهينه سازي ريشه زايي دو ژنوتيپ عدس (.Lens culinaris Medik) در شرايط اين ويترو که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در فروردين و ارديبهشت ۱۳۸۹ در پژوهشهاي زراعي ايران از صفحه ۹۰ تا ۹۷ منتشر شده است.
نام: بهينه سازي ريشه زايي دو ژنوتيپ عدس (.Lens culinaris Medik) در شرايط اين ويترو
این مقاله دارای ۸ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله عدس
مقاله ريشه زايي
مقاله اکسين
مقاله ريزنمونه و اين ويترو

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: قاسمي عمران ولي اله
جناب آقای / سرکار خانم: باقري عبدالرضا

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
باززايي موثر و با کارايي بالا از پيش نيازهاي اساسي انتقال ژن به گياهان بشمار مي رود. گياه عدس به دليل مشکلات در القا ريشه زايي به عنوان يکي از بقولات سرسخت در باززايي کامل گياه محسوب مي شود. به اين منظور از دو روش اين ويترو و روش اين ويوو به دنبال اين ويترو جهت ريشه زايي ساقه هاي باززايي شده در اين گياه استفاده شد. روش ريشه زايي اين ويترو – اين ويوو روش مناسب تري نسبت به روش اين ويترو جهت ريشه زايي ساقه هاي باززايي شده تشخيص داده شد. ساقه هاي باززايي شده از محيط حاوي ۲ ميلي گرم در ليتر BAP، داراي ريشه زايي بيشتري (۷۰%) نسبت به ساقه هاي باززايي شده از محيط هاي حاوي ۳ و ۴ ميلي گرم در ليتر BAP  مي باشند که نشان دهنده اثر بازدارندگي سيتوکينين ها در ريشه زايي مي باشد. هورمون IBA در غلظت ۱۰ ميلي گرم در ليتر به صورت پيش تيمار ۲۴ ساعته، درصد ريشه زايي بيشتري را نسبت به پيش تيمار سه شبانه روزه القا نمود. در حالي که هورمون NAA با همان غلظت به صورت پيش تيمار سه شبانه روز، بيشترين درصد ريشه (۸۰ درصد) را توليد نمود. بين دو ژنوتيپ مورد استفاده تفاوت معني داري در درصد، تعداد و طول ريشه زايي ساقه ها وجود نداشت.