سال انتشار: ۱۳۷۸

محل انتشار: نهمین کنفرانس مهندسی پزشکی ایران

تعداد صفحات: ۴

نویسنده(ها):

فرهاد فرمان زاد – گروه بیومتریال، دانشکده مهندسی پزشکی دانشگاه صنعتی امیرکبیر
اسماعیل جباری – گروه بیومتریال، دانشکده مهندسی پزشکی دانشگاه صنعتی امیرکبیر
حمیدرضا داغیانی –

چکیده:

پلاکهای تثبیت کننده داخل استخوان که دارای خواص ثابت در طول مراحل ترمیم استخوان باشند، از لحاظ مقدار صلبیت دارای محدودیت هستند. از طرفی در مراحل اولیه ترمیم، هنگامی که کال استخوان تشکیل نشده است و یا دارای خواص بسیار ضعیفی می باشد، یک پلاک ایده آل باید صلبیت بالایی داشته باشد تا بتواند دو سر شکستگی را در یک راستا، نگه دارد تا یونیون استخوان به خوبی انجام گیرد. بعداز اینک کال به خواص نسبتا مطلوبی رسید، لازم است که تنش بر روی خود استخوان اعمال گردد، زیرا خواص نهایی و مطلوب استخوان وابسته به نیرویی است که در حین ترمیم بر روی آن اعمال می گردد.به دلیل بهبود تدریجی خواص کال و بالا رفتن مدول آن، این انتقال تنش تا حدودی اتفاق می افتد ولی مقدار آن به هیچ وجه کافی نیست. این امر به ویژه در مورد پلاکهای فلزی مرسوم (با مدول ۲۰۰ Gpa) مشهود است و بعضا استخوان ترمیم یافته به وسیله این پلاک ها بعداز برداشتن پلاک می شکند. در این مقاله، به منظور اصلاح نقایص این پلاکها، سعی شده است که سختی و هندسه پلاک به نحوی به سازی شود که هم دارای یک صلبیت حداقل برای تثبیت باشند و هم اینکه تنش معقولی را به استخوان اعمال نماید.