مقاله بومي گرايي و تاثير آن بر ادبيات داستاني معاصر ايران (۱۳۵۷ـ۱۳۲۰) که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در زمستان ۱۳۸۸ در پژوهش زبان و ادبيات فارسي از صفحه ۹۵ تا ۱۱۶ منتشر شده است.
نام: بومي گرايي و تاثير آن بر ادبيات داستاني معاصر ايران (۱۳۵۷ـ۱۳۲۰)
این مقاله دارای ۲۲ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله نقد ادبي
مقاله جريان شناسي ادبيات داستاني معاصر
مقاله بومي گرايي

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: صديقي عليرضا

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
بومي گرايي واكنش روشنفكراني بود كه مي خواستند مخاطبان خود را به اصالت ها و ريشه هايشان توجه دهند، بنابراين كشورهاي فراواني كه در معرض استعمار قرار داشتند، به اين موضوع توجه كردند و طبيعتا جريان هاي گوناگون روشنفكري در ايران نيز به آن بي توجه نماندند. در بررسي جريان هاي داستاني پيش از انقلاب، با جريان بومي گرايي مواجهيم، جرياني كه معمولا منتقدان به آن توجه نكرده اند. در داستان هاي اين جريان به نقد بيگانگان و دولت همراه با بيگانگان و توجه دادن مردم به ريشه هاي خود توجه شده است. در اين مقاله ضمن نظري مختصر به شرايط تاريخي، اجتماعي، فرهنگي و ادبي ايران در سال هاي ۱۳۲۰ تا ۱۳۵۷مولفه هاي موجود در داستان هاي اين جريان برشمرده شده است. بيگانه ستيزي، توجه به هويت ايراني اسلامي و تقابل اين مولفه ها با موضوع مدرنيسم از عمده ترين مولفه هاي داستان هاي بومي گراست. بررسي ها نشان مي دهد توجه به جريان بومي گرا در دهه ۲۰ و ۳۰ شمسي كمتر از دهه ۴۰ به بعد است. سياست هاي محمدرضا پهلوي در اين دو دهه و نوع برخورد او با روشنفكران شرايطي را رقم مي زند كه در نهايت منجر به بي توجهي به اين جريان در دهه هاي ۲۰ و ۳۰ مي شود. تاثيرات جريان هاي روشنفكري بخصوص تفكرات آل احمد و شريعتي و تغيير شرايط كشور از سال ۴۲ به بعد به اين جريان در دهه هاي ۴۰ و ۵۰ رونق مي بخشد.