سال انتشار: ۱۳۸۷

محل انتشار: اولین همایش ملی مدیریت و توسعه کشاورزی پایدار در ایران

تعداد صفحات: ۸

نویسنده(ها):

مژگان علی شاهی – مدرس دانشگاه پیام نور ماهدشت کرج

چکیده:

تامین غذای کافی برای افراد فقیر جهان همیشه به عنوان مبحث مهم در مسائل اقتصادی مطرح بوده است. با توجه به مطالعات منتشر شده توسط کارشناسان سازمان ملل متحد جمعیت جهان تا سال ۲۰۲۰ میلادی به حدود ۸ میلیارد نفر خواهد رسید و بیشتر این افزایش در کشورهای در ال توسعه خواهد بود. لازم به ذکر است که در حال حاضر حدود ۱ میلیارد نفر در جهان در فقر زندگی می کنند و از گرسنگی رنج می برند. سطح زمین های قابل کشت موجود برای رفع تقاضای افزایش یافته مواد غذایی بسیار محدود است. تنها حدود ۱۰ درصد سطح زمین های جهان برای کشاورزی مناسب است و فرسودگی خاک و کشاورزی بیش از حد نیز به مشکل عمده ذر بسیاری از مناطق تبدیل شده است. این در حالی است که کمبود زمین های قابل کشت ممکن است به مسائل و مشکلات زیست محیطی نیز منجر شود. برای مثال در بسیاری از شورهای در حال توسعه تنوع زیستی منطقه مورد تهدید واقع شده است زیرا زیستگاه های طبیعی مانند جنگلهای بارانی مناطق استوایی در حال تبدیل شدن به زمین های زراعی و کشاورزی جهت مرتفع کردن تقاضای تولیدات مواد غذایی هستند. لذا کشاورزان نیازمند یافتن روشهای جدید جهت افزایش تولید با بکارگیری منابع طبیعی کمتر هستند. با توجه به مفهوم توسعه پایدار که در سال ۱۹۸۸ توسط شورای فائو مورد پذیرش قرار گرفت توسعه پایدار، مدیریت و نگهداری منابع طبیعی و جهت بخشی تحولات و ساختار اداری است، به طوری که تامین مداوم نیازهای بشری و رضایتمندی نسل حاضر و نسلهای آینده را تضمین کند. چنین توسعه پایداری (در بخش های کشاورزی، جنگلداری و شیلات) با حفاظت زمین، آب و ذخایر ژنتیکی گیاهی و جانوری همراه است، تخریب زیست محیطی به همراه ندارد، از فناوری مناسب استفاده می کند، از نظر اقتصادی بالنده و پایدار و از نظر اجتماعی مورد قبول است.