سال انتشار: ۱۳۸۷

محل انتشار: دهمین کنگره علوم زراعت و اصلاح نباتات

تعداد صفحات: ۱

نویسنده(ها):

شهرام سرلک – کارشناس ارشد زراعت دانشکده کشاورزی دانشگاه تربیت مدرس
مجید آقاعلیخانی – استادیار گروه زراعت، دانشکده کشاورزی دانشگاه تربیت مدرس

چکیده:

به منظور بررسی عملکرد بلال و دانه قابل کنسرو ذرت شیرین در تک کشتی و مخلوط با ماش سبز آزمایشی در تابستان سال ۱۳۸۵ در منطقه ورامین به صورت طرح کرت های خرد شده در قالب بلوک های کامل تصادفی با ۴ تکرار انجام شد. تراکم کاشت با سه سطح (D1) کم ، (D2) متوسط، (D3) زیاد که به ترتیب ۶، ۸، و ۱۰ بوته در مترمربع برای ذرت شیرین رقم S.C 403 ، ا ۱۰، ۲۰ و ۳۰ بوته درمترمربع برای ماش رقم پرتو) در کر تهای اصلی و ۵ سطح نسبت اختلاط (شامل (P1) ا ۰/۱۰۰ ، (P2) ا ۲۵/۷۵ ، (P3) ا ۵۰/۵۰ ، (P4) ا ۷۵/۲۵ و (P5) ا ۱۰۰/۰ برای ذرت شیرین/ ماش) در کر تهای فرعی قرار داده شدند. بعد از نمونه برداری، صفات کمی در اجزای مخلوط مورد ارزیابی قرار گرفتند. علاوه براین، عملکرد بلال قابل کنسرو و اجزای عملکرد ذرت و ماش نیز تعیین گردید . همچنین به منظور اطمینان از تصمیم گیری در مورد تیمار برتر، نسبت برابری زمین در کشت مخلوط محاسبه شد . نتایج نشان داد سطوح مختلف تراکم بر اکثریت قریب به اتفاق صفات ارزیابی شده تأثیر معنی داری نداشت در حالی که تأثیر نسبت های اختلاط ذرت شیرین / ماش بسیار معنی دار بود (۰/۰۱>P). بر این اساس نسبت اختلاط ۲۵/۷۵ (ذرت/ ماش) به عنوان نسبت اختلاط برتر معرفی میگردد، زیرا این نسبت اختلاط بالاترین میزان بیوماس کل ذرت شیرین، عملکرد و اجزای عملکرد بلال را در کشت مخلوط به خود اختصاص داده است . و همچنین این نسبت اختلاط در تراکم کم (D1P2) با برجای گذاشتن نسبت برابری زمین معادل ۱/۰۳ و ۱/۰۹ برای عملکرد محصول کل قبل از برداشت بلال و عملکرد پس از برداشت بلال نسبت به تک کشتی نسبت به سایر تیمارها در صدر قرار گرفت.