سال انتشار: ۱۳۸۶

محل انتشار: ششمین کنگره سرامیک ایران

تعداد صفحات: ۷

نویسنده(ها):

آرش شجاعی – دانشکده مهندسی مواد ومتالورژی، دانشگاه علم وصنعت ایران
صبا صادقی – دانشکده مهندسی مواد ومتالورژی، دانشگاه علم وصنعت ایران
حسین سرپولکی – دانشکده مهندسی مواد ومتالورژی، دانشگاه علم وصنعت ایران
فرهاد گلستانی فرد – دانشکده مهندسی مواد ومتالورژی، دانشگاه علم وصنعت ایران

چکیده:

استفاده ازفرآیندهای متالو رژی ثانویه به سبب نیاز روز افزون به تولید فولادهای تمیز در حال رشد وگسترش می باشد . درچند سال اخیردیرگدازهای برپایه آلومینا ، منیزیاکربن و دولومیت در فرایندهای فولاد سازی کاربرد زیادی داشته اند . بااین حال ب ه دلیل برخی معایب درآجرهای فوق نظیرمقاومت به خوردگی پایین و مقاومت پایین دربرابرسرشکن شدن، تعداد ذوب های کاری پایینی برای کوره پاتیلی حاوی آنها گزارش شده است . یکی از دلایل کاهش عمر این آجرها پایین بودن ضریب انبساط خطی پایدار ) ) PLC آنها در دمای کار می باشد که موجب نفوذ فلز و سرباره مذاب ما بین درزهای آنها می گردد . اخیراً نسل جدیدی ازدیرگدازها موسوم به دیرگدازهای آلومینا – منیزیا – کربن ) ) AMC برای کاربرد درنواحی مختلف پاتیل فولادسازی معرفی گردیده است . درپژوهش حاضرتأثیرتوزیع دانه بن دی وسایز دانه های منیزیا ومقدار آن برروی خواص دیرگدازهای AMC گزارش شده است . نتایج نشان می دهد که با افزایش ذرات ریزتردرزمینه تشکیل اسپینل و نیز PLC افزایش می یابد . همچنین اگرسایز دانه بندی منیزیا به نسبت های بالاتر تغییر کند PLC کاهش خواهد یافت . ازطرف دیگر میزان منیزیای بیشتر، باعث افزایش PLC می شود