سال انتشار: ۱۳۸۴

محل انتشار: چهارمین همایش ملی بیوتکنولوژی ایران

تعداد صفحات: ۴

نویسنده(ها):

بهمن حسینی – دانشجوی آارشناسی ارشد بیوتکنولوژی دانشگاه فردوسی مشهد
فرج الله شهریاری – عضو هیئت علمی دانشکده کشاورزی دانشگاه فردوسی مشهد
هاله هاشمی – عضو هیئت علمی پژوهشگاه بیوتکنولوژی و مرکز ملی مهندسی ژنتیک، تهران
حسن مرعشی – عضو هیئت علمی دانشکده کشاورزی دانشگاه فردوسی مشهد

چکیده:

گوجه فرنگی یکی ار مهترین گیاهان مدل جهت اصلاح سایر گیاهان دو لپه ای است. با این حال روش تراریختی آن هنوز یک روس روتین و قابل تکرار برای همه ارقام نیست. در این تحقیق از آگروباکتریوم سویه GV3850 حاوی پلاسمید دوگانه Pbi121 دارای ژن گزارشگر gus و ژن مقاومت به آنتی بیوتیک کانامایسین استفاده گردید. آزمایشی به منظور بررسی تأثیر سه ژنوتیپ (KalG, Kal early, Su2270)، دو ریزنمونه (کوتیلدونی و هیپو کوتیلی) و تنظیم کننده های رشد (BAP, Zeatin) به میزان ۲ میلی گرم در لیتر بر میزان تراریختی با توجه به تعداد جوانه تشکیل یافته در هر ریزنمونه و ژنوتیپ انجام گرفت. نتایج آزمایشات نشان داد که کوتیلدون ها دارای حداکثر تعداد جوانه تشکیل یافته به طور میانگین ۸-۳ جوانه در هر ریز نمونه بوده و ژنوتیپ KalG دارای بیشترین تعداد جوانه از ریزنمونه کوتیلدونی و ژنوتیپ su2270 دارای حداکثر جوانه در ریز نمونه هیپوکوتیلی گردید. در همه آزمایشات هورمون زآتین به میزان ۲ میلی گرم در لیتر دارای تعداد جوانه تشکیل یافته و باز زایی بیشتری بود. وضعیت تراریختی گیاهان هم از طریق رنگ آمیزی و هیستوشیمیایی و واکنش زنجیره ای پلیمراز تأیید گردید.