سال انتشار: ۱۳۸۵

محل انتشار: کنگره ملی علوم انسانی

تعداد صفحات: ۲۶

نویسنده(ها):

جهانگیر جهانگیری – عضو هیئت علمی بخش جامع هشناسی برنام هریزی دانشگاه شیراز

چکیده:

در این مقاله سعی شده است که با مطالعه روند شکل گیری و توسعه علوم انسانی نشان داده شود که این علوم در ایران نتوانسته است بینشی جامع از علوم انسانی را عرضه کند و این امر پیامدهایی را به همراه داشته است که باعث وضعیت نامناسب امروزین شده است . در ادامه و به منظور نشان دادن تفکر و عمل غالب در این علوم، در جهان و در ایران، به طرح مباحثی پیرام ون عینیت در علوم انسانی، تخصصی شدن و ادغام علوم انسانی، فایده علوم اجتماعی، محدودیت های نظری ه های توسعه، محدودیت های نظریه های تغییر اجتماعی، محدودیت های نظریه های توسعه، علل عقب ماندگی علوم انسانی و روابط دولت و علوم انسانی پرداخته خواهد شد